Posłuchaj teraz odcinka 3: Od szarego dnia pracy do złotego dnia pracy.

Host:

Welkom bij Safety First, de Doorzaam-podcast over veilig werke vóór en dóór uitzendkrachte. Veilig werken is letterlijk van levensbelang, en toch gebeuren er nog te veel ongevalle. Als uitzendkracht werk je vaak op nieuwe plekken en met nieuwe mensen... En ja, hoe blijf je dan TOCH scherp en zorg je dat jij EN je collega’s veilig thuiskomen...? In Safety First hoor je praktijkverhalen van uitzendkrachten: wat gaat goed, en wat kan beter? Luister mee enne.. zet veiligheid altijd... op één. Een kleine disclaimer vooraf: dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde verhalen van uitzendkrachten en ingesproken met A I.

Host:

Vandaag is Maaike te gast. Achtendertig. Uit Oosterhout in Brabant. Ze is uitzendkracht in de maakindustrie en deelt vandaag haar verhaal over hoe zij van een GRIJZE werkdag een GOUDEN werkdag maakt, elke dag weer. Hoe je dus écht met kleine dingen een groot verschil kan maken, juist als uitzendkracht. Maaike, fijn dat je er bent!

Maaike:

Dank je wel hoor. Leuk om hier te zitten en ja, ik kom dus uit Oosterhout, da’s ehhhh net naast Breda, voor wie ‘t nie kent.

Host:

Jaa... En onder de Biesbosch! Hé en vertel eens, hoe was dat, je allereerste klus? Kwam je... ergens terecht waar veiligheid al een ding was?

Maaike:

Nee joh, eigenlijk helemaal niet. ’t Was zo’n klein bedrijfje in sportpoeders.

Host:

oh wauw, sportpoeders.. Was dattehhh toen opkomend?!

Maaike:

Ja eh.. haha klopt inderdaad. Ze begonnen op zolder, en eh.. toen een loods, en ineens een fabriek. Het groeide echt kei snel joh!

Host:

Mooi hoe hard iets kan groeien he? Enne hoe zat het daar dan met veiligheid?

Maaike:

Ja.. eh.. veiligheid… ja daar dacht niemand over na zegmaar.

Host:

Hoe bedoel je dat?

Maaike:

Nou eh.. Ze zeiden: dis de machine, da knopke, succes ermee. Verder geen uitleg, geen bescherming, geen handschoenen..

Host:

Hmm.. Okay.. Interessant... En wat dacht je toen???

Maaike:

Innehhhh in het begin dacht ik ach ja, zo gaat da hier.

Host:

Aha, dus je ging meteen aan de slag..?

Maaike:

Totdat ik bij het openen van dozen bekant me hand openhaalde. Toen dacht ik: nouuuu, di klopt nieeee..

Host:

En toen? Heb je er meteen iets van gezegd?

Maaike:

Jaaaa, ik dacht: ik zeg ut gewoon.

Host:

Goede instelling! Hoe pakte je dat dan aan?!

Maaike:

Nouuuu.. ik vroeg gewoon: hebben jullie eigenlijk veiligheidshandschoenen?

Host:

En hoe reageerden ze erop?

Maaike:

Ehhhhh.. ze zeiden: “ja goed idee, we gaan d’r mee aan de slag.” En toen hebbe ze ut voor iedereen gekocht.

Host:

Wat fijn dat ze dat meteen hebben opgepakt! En was dit het enige dan...??

Maaike:

Nou eh, nee.. Da was zegmaar ‘t begin. Daarna deed ik ‘t zelfde voor een bril. en Begon het gewoon elke dag te dragen.

Host:

En.. wat vonden je collega’s daarvan?

Maaike:

Haha, ja, die moesten lachen ze deden zo van “Zo zo, kijkder is.... Professioneel hoor.”

Host:

Oh ja.. Maar bleef die houding ook zo?

Maaike:

Ehh.. Nee hoor, een week later liep de helft óók met handschoenen en bril. Dus ja, zo snel kan da gaan, hè.

Host:

Iemand moet de eerste zijn ja.. En kreeg je ook weerstand?

Maaike:

Hmmmm jaaaaa, jawel, beetje wel.

Host:

Ohja...? Op wat voor manier dan?

Maaike:

Nouja... mensen die zeiden: “Ach, we doen het al jaren zo.” Maaaaaar als je dan rustig uitlegt.. ehh.. waarom...

Maaike:

Ja dat ge je eigen NIE wilt snijden in je hand, dan snappen ze het wel hoor, niemand wil naar huis met hechtinge.

Host:

En zo is het. Weet je nog een ander uhh.. concreet voorbeeld van iets wat jij veranderde en waarmee je je werkdag beter maakte?

Maaike:

Eh.. Effe denken.. O ja, de prullenbak... We moesten elke keer vijftig meter lopen met karton. Iedereen zuchtten… en op den duur rugpijn hè.

Host:

Klinkt ook niet ideaal... Maarre neem ons even mee... Waar was dit?

Maaike:

Oh ja natuurlijk ehh.. Op de werkplaats op mijn huidige werk, waar ik assemblage medewerker ben.

Host:

Ah ja.... wat leuk, en waar doe je dat..?

Maaike:

Ja bij een groot bedrijf voor verschillende producten. Elektronica fietsen enzo.. Maargoed… ik zei dus “Kan die bak nie gewoon hier staan?”

Host:

En toen...?

Maaike:

Nou ehh.. toen kreeg ik: “Ja, dat doen we altéd zo.”

Host:

Ah ja.. en wat deed jij toen?

Maaike:

Nou, de volgende dag dacht ik, ik kom terug mehn plan. Ik had een extra bak besteld en neergezet op de plek die ik goe vond passen. Had er nog een grappige grote smiley op getekend met stift om ff op te vallen en klaar. Scheelde tijd, gezeur, en eh.. eigenlijk ook ongelukken.

Host:

Goede actie zeg! En hoe reageerden ze toen?

Maaike:

Ja, eigenlijk heel positief. Iedereen dacht: “goh, dat werkt fijn zeg. Da we daar nie eerder aan hadden gedacht…”

Host:

Ennehh bleef het bij die prullenbak, of ging je meer zien?

Maaike:

Oh joh.. ik begon van alles te zien.

Host:

Zoals?

Maaike:

Ja ehh.. Bij de afvalverwerking lag altijd een plas water, hè. Iedereen glibberen, ja kei link.

Host:

Oei, kan ik me voorstellen, gebeurde daar vaker ongelukke dan?

Maaike:

Nou ehhhh.. Ik heb daarehhh wel drie vier man zien vallen ofzo. Toen dacht ik: nou, da kan toch nie!?

Host:

Jeetje joh... Wat deed je daarmee...?

Maaike:

Naja ik bleef ‘t maar melden bij de teamleads zo van we hebbe een grotere put nodig en er moet een rooster overheen.

Host:

Ah ja.. en werd daar iets mee gedaan?

Maaike:

Het duurde effe, maar uiteindelijk kwam da rooster. En sindsdien? Echt helemaal NIEMAND meer uitgegleden...!

Host:

Wat goed! En jij was uitzendkracht op dat moment?

Maaike:

Ja, klopt. In het begin dacht ik nog: laat maar, ik ben hier tijdelijk.

Host:

Hm ja, maar wat veranderde er?

Maaike:

Nou ja.. toen dacht ik: ja, ik werk hier óók, hè. Met mijn handen, mijn rug, mijn voeten. Dusse… ik ging gewoon praten. Koffie pakken met de voorman.. Gewoon vragen: hoe komt da eigenlijk, da’t zo gaat?

Host:

Uhhu... Dat is de beste eerste stap ja. En wat als ze niet reageren?

Maaike:

Ja.. ehhhh... dan bel ik gewoon mijn contact bij het uitzendbureau.

Host:

Enne.... werkt dat dan echt?

Maaike:

Nou eh, die kennen het bedrijf vaak. Die plannen dan gewoon een gesprek met de leidinggevende, dan komt t meestal wel goe. Ja en ehhhh.. Ge hoeft het niet alleen te doen, hè.

Host:

Ah ja, daar kan ik me zeker wat bij voorstellen. Hé, en wanneer voelde je dat het echt beter werd? Dat jouw grijze werkdag echt een.. eh.. gouden randje kreeg, zeg maar.

Maaike:

Toen ik zag dat nieuwe collega’s meteen veiligheidshandschoenen kregen en die bril en ze echt gewezen werden op de veiligheidsregels... Dat het normaal werd, snapte?

Host:

Aha... Ja zeker... Dus je bedoelt dat je het ook bij anderen ziet veranderen?

Maaike:

Ja eh.. juist dan. Op een gegeven moment kwamen er bij ons vloerlijnen, een hek bij de heftruckroute en zelfs een bord met ‘Idee van de week’. Toen dacht ik: JAAAA, kijk!!!! Nou is ‘t leuk aan het worde. En eerlijk… ik ging ook gewoon met meer zin naar m’n werk.

Host:

Jaaaaa, dat is wat je wil toch..! Ennehhh merkte je verschil in de sfeer?

Maaike:

Zeker weten... We gingen bijvoorbeeld meer met elkaar praten. Dan zeg je gewoon: “Loop maar effe mee, ik zie daar wat.” Ennnnnnne.. als iets lukte, dan vierden we dat SAMEN. Bakje koffie. Lekker kuukske of worstenbroodje erbij.

Host:

En waren er ook van die types die zeiden: ja, dat wist ik óók wel, maar ik zei niks?

Maaike:

Haha, ja, tuurlijk.

Host:

En wat deed je daar dan mee?

Maaike:

Dan zei ik altijd: ja joh, volgende keer zeggen we ‘t gewoon samen, hè. ’t Gaat er nie om wie het zegt, als het maar gebeurt!

Host:

Jij praat er nu best enthousiast over hè! Maar hoe maak je veiligheid leuk voor mensen die het maar saai vinden?

Maaike:

Nou, door het een beetje luchtig te houden. Nie zo zwaar en serieus, maar… ’t kan ook lachend en positief.

Host:

En hoe kun je dat dan het beste doen?

Maaike:

Wij maakten er soms gwoon een grapje van. En na zestig dagen zonder incident hadden we een barbecue. Ni groot hoor... gewoon beetj Brabantse gezelligheid!

Host:

Kijk aan! Dus plezier en veiligheid horen eigenlijk bij elkaar?

Maaike:

Jaaaa, honderd procent. Als het veilig is, werk je rustiger. En eh.. met rust… komt plezier. Je lacht meer, maakt grapjes. En dan gaat het werk ook beter, joh.

Host:

Goeie! Hey en stel: ik ben morgen nieuwe uitzendkracht. Wat doe ik dan op dag één?

Maaike:

Ja… nou ehhhh dan kijk je eerst ff goed rond, hè. Waar rijden de heftrucks… waar is het glad… waar is het druk? En schrijf die dingen op die je opvallen. Of onthou het gewoon in je hoofd ofzo.

Host:

Hmmmm.... Okee… En een paar dagen later...?

Maaike:

Dan kies je er eentje uit. Iets kleins… Zeg: die prullenbak kan beter daar staan. Of uhh… een hek hier zou handig zijn! En zeg er AL-TIJD bij waarom zoiets van “Als ik achteruit stap, zie ik de heftruck niet.”

Host:

Ja… En daarna?

Maaike:

Dan check je ‘t. Is er al iets mee gedaan? Zo niet, plan EFFE een moment met je leidinggevende. Vraag je iets van: “Kunnen we er straks vijf minuten ff naar kijken?” ofzo en hou het lekker luchtig, nie zo zwaar.

Host:

Oke… en wat… als ze gewoon nee zeggen?

Maaike:

Dan laat je het ff liggen of vraag hulp van je uitzendbureau. Als ge vriendelijk bent en duidelijk praat, luisteren mensen overal. Da geloof ik echt!

Host:

En hoe voorkom je dat mensen denken: oh daar heb je háár weer...?

Maaike:

Hmmmmm ja door gewoon mee te doen, hè, kijk als ik iets voorstel, zeg ik: zal ik het gelijk effe regelen? Of: ik help wel mee met markeren. Dan bende geen zeur, maar een eh.. aanpakker.

Host:

Mooi gezegd! Jij begon met handschoenen, en toen een bril. Een prullenbak, een rooster, een hek. En dat allemaal gewoon zelf gefixt!

Maaike:

Ja joh, stapje voor stapje. Begint met één vraag, en een beeeeetje lef, hè.

Host:

Heb je ooit spijt gehad dat je iets zei?

Maaike:

Neee, nooit. Soms duurt het even, maar ik ga liever met twee hele handen naar huis, en met een lach!

Host:

Terecht! En als je één ding wil dat luisteraars onthouden?

Maaike:

Ja ehh.. dat ge wél het verschil kunt maken. Dat maakt het veiliger én leuker. Voor jezelf en voor elkaar. Das ‘die GOUDE werkdag hè!

Host:

En zo is het. Dankjewel Maaike voor je verhaal vandaag! Hopelijk tot de volgende keer.

Maaike:

Jij ook bedankt hè, houdoe!

Host:

Vandaag hoorde je hoe Maaike van een grijze dag een gouden maakte. Met vragen, met lef, en vooral MET elkaar.

Host:

Dit was aflevering drie van Safety First, de Doorzaam podcast over veiligheid. In de volgende aflevering hebben we het over hoe kleine ongelukken een grote impact hebben en wat je daarvan als uitzendkracht kan leren. Heb jij zelf iets meegemaakt of wil je jouw ervaring delen? Laat het ons weten, en misschien hoor je jouw verhaal wel terug in een volgende aflevering. Tot dan, en werk veilig.

‍