Listen to Episode 6 now: Cultural Differences

Host:

Welcome to Safety First, the Doorzaam podcast about working safely, for and by agency workers. Working safely is literally a matter of life and death, and yet far too many accidents still happen. As an agency worker you’re often in new places and with new people. And yes, how do you stay sharp and make sure that you and your colleagues get home safely? In Safety First you’ll hear real stories from agency workers: what’s going well, and what could be better? Listen along and always put safety first! A small disclaimer up front: this story is based on real experiences of temporary workers and is narrated using AI.

Host:

How do you work safely together when your team consists of people from all kinds of countries, each with their own cultural and work habits, paces and ways of communicating? Today we talk with Joey. Thirty-five years old, comes from Nijkerk, works in five shifts and is second-in-command on the floor in a factory with large silos, mixing units and fine dust. Joey works daily with colleagues from different cultures and sees what can happen. Joey, welcome! Glad you're here.

Joey:

Yes, thank you.

Host:

How are you doing?

Joey:

Pretty good.

Host:

Great, good to hear. Let me start with something very practical: what does an average shift look like at your factory?

Joey:

We usually stand with five or six people. And I think about three per shift from abroad. Polish, Hungarians, sometimes guys from Nigeria or other countries too. Speaking English still works often enough, but Dutch doesn’t always work.

Host:

Okay, and how does that go?

Joey:

You're basically always switching between different ways of working and communicating.

Host:

How is that for you then?

Joey:

I find that pretty fun. You learn a lot from each other. But I also see that for some colleagues it's difficult. They just don't talk for hours. And then the teamwork stays kind of superficial.

Host:

Understandable. Have you ever been in a situation where you thought this could have gone wrong because of cultural differences?

Joey:

Yes. With taking samples from our large mixing units that was one time. Everything has to be pressure-free for that. Mixing unit off, power disconnected, follow the step-by-step plan. We make a large slurry and we have to take a sample from that.

Host:

And is that dangerous then?

Joey:

Yes, if you're not careful. Someone once wanted to stick his hand in while it was still running. If I hadn't been there, he would have lost his hand. This really was due to miscommunication, he just didn't understand it.

Host:

How did this go exactly?

Joey:

Making slurry is actually one of the simpler tasks at our place, but also one of the most dangerous if you don't know exactly what you're doing.

Host:

And how do you do that?

Joey:

We have an enormous silo, about a thousand litres of water goes in there. Then you pour bags of powder in with an overhead crane, about six, seven, sometimes eight bags. And at the bottom of that silo four large mixing units are spinning.

Host:

Sounds like quite a big thing?

Joey:

Yes, those things are real powerhouses. When they're running, you hear a kind of heavy hum through the whole space.

Host:

So it's quite a powerful installation?

Joey:

Yes, enormous. And you have to listen carefully, because the value of the slurry has to be exactly between sixty four and a half and sixty six.

Host:

And how do you know that then?

Joey:

When you put in bag seven, you have to hear the mixing unit start to pull, that the mixture is getting thicker. Then you turn the mixing unit off. And only when everything has truly stopped, you take a sample.

Host:

And how does that go in practice with new colleagues? Is that picked up well?

Joey:

I explain everything step by step. I say: you hear the mixing unit running heavier, that’s where you stop. Then you turn it off, then you wait until it's still. Only then scoop. And then the workers often nod and say they understand.

Host:

But in practice that's not the case?

Joey:

No, that doesn’t always mean they understand. I think in many cultures it's impolite to ask questions to someone who's training you. That feels like you're saying they didn’t explain it well. So they don’t ask anything. They just nod. And that’s exactly where the danger begins.

Host:

I get that.

Joey:

On the work floor that means sometimes that they just start. And then they turn off the mixing unit way too late or too early. And sometimes they think the mixing unit has stopped while it's still moving.

Host:

Still moving? What do you mean?

Joey:

Even when the mixing unit is switched off, it keeps spinning for a few seconds because of the mass of the slurry. You can barely see it. But if you look closely, you can see a small movement. And that’s enough to pull your cup or your hand along with it.

Host:

Has that ever happened?

Joey:

I had a colleague who wanted to scoop a sample with a metal cup. I had just explained that he had to wait until everything was still. But he looked into the silo, saw barely any movement, and thought it was fine.

Host:

And then?

Joey:

He had already said “yes” beforehand, while he didn’t fully understand. In his culture you don’t ask the same question three times. That feels like failing. So he stuck that cup in. And I saw him at exactly the moment the mixing unit made one more sweep. If I hadn’t shouted and pulled him back, he would have been missing a few fingers.

Host:

These kinds of moments stay with you, I imagine.

Joey:

Yes. Not even because I was shocked, but because it could have been prevented so easily. If he had just said: I don’t understand.

Host:

And that comes down to that cultural difference?

Joey:

Yes. Because of that cultural difference it feels for him like he can’t contradict you. And that’s exactly where the danger lies.

Host:

So what for us is a normal question can feel rude or even stupid?

Joey:

Exactly. But not asking a question is much more dangerous than asking a ‘stupid’ question.

Host:

When it comes to communication, do you notice more barriers?

Joey:

Yes. For example in how people say “yes”. Dutch people ask again when they don’t understand something. But many foreign colleagues just say “yes” because that’s polite, even if they don’t understand.

Host:

And how do you deal with that?

Joey:

These days I don’t trust a “yes” straight away. I ask: tell me what you’re going to do. Then you hear right away whether someone understands.

Host:

I’m hearing that directness differs across cultures. How does that show on your work floor?

Joey:

We Dutch are very direct. We say: this is not safe, do it like this. Polish and Hungarians have no problem with that. But some African colleagues react differently. They go quiet or think they did something wrong.

Host:

How do you notice that further?

Joey:

For example with breaks. In Dutch culture being on time is important. In other cultures that’s sometimes handled less strictly. Because of that colleagues after the break start more slowly and the work shifts.

Host:

What do you mean?

Joey:

Then someone is sometimes standing two to five minutes alone at a machine that always needs to be manned by two people.

Host:

And how do you deal with that as second-in-command?

Joey:

Just very calmly. Explain: this is how we do it here. Usually they get it.

Host:

To move towards the closing: what works well in collaborating with international colleagues?

Joey:

Always demonstrate. You don’t need words for that. Or use hand gestures. Everyone understands an action they see. That just works.

Host:

Do people appreciate that?

Joey:

Yes, definitely. You can see it on their face that the penny drops. That they think: that’s what you meant.

Host:

Nice to hear that that works. Joey, thank you for your openness and your story. Working safely starts with understanding what the other person means and we can really help each other with that.

Host:

This was episode six of Safety First, the Doorzaam podcast about safety. In the next episode we talk about Language Buddies on the work floor. Have you experienced something you'd like to share? Let us know. Maybe you'll hear your own story back in a future episode. Until next time and work safely.

‍

Prowadząca:

Witajcie w Safety First, JEDYNYM podcastcie Doorzaam o bezpiecznej pracy — dla pracowników tymczasowych i przez nich tworzonym. Bezpieczna praca to dosłownie kwestia życia i śmierci, a mimo to nadal dochodzi do zbyt wielu wypadków. Jako pracownik tymczasowy często trafiasz w nowe miejsca, do nowych ludzi. I tak, jak zachować czujność i zadbać o to, żeby ty i twoi współpracownicy wrócili do domu bezpiecznie? W Safety First usłyszysz prawdziwe historie pracowników tymczasowych: co idzie dobrze, a co można zrobić lepiej? Słuchaj i zawsze stawiaj bezpieczeństwo na pierwszym miejscu. Krótkie zastrzeżenie na początku: ta historia opiera się na prawdziwych wydarzeniach przeżytych przez pracowników tymczasowych i została nagrana przy pomocy AI.

Prowadząca:

Jak pracować bezpiecznie razem, gdy twój zespół składa się z ludzi z różnych krajów, każdy z własnymi przyzwyczajeniami kulturowymi i zawodowymi, tempem pracy i sposobami komunikacji? Dzisiaj rozmawiamy z Joeyem. Trzydzieści pięć lat, pochodzi z Nijkerk, pracuje na pięć zmian i jest zastępcą kierownika na hali w fabryce z dużymi silosami, jednostkami mieszającymi i drobnym pyłem. Joey pracuje codziennie z kolegami z różnych kultur i widzi, co może się zdarzyć. Joey, witaj! Cieszę się, że jesteś.

Joey:

Tak, dzięki.

Prowadząca:

Jak się masz?

Joey:

Tak, właściwie całkiem dobrze. Po prostu całkiem nieźle.

Prowadząca:

Świetnie, miło słyszeć. Zacznijmy od czegoś bardzo praktycznego: jak wygląda przeciętna zmiana w twojej fabryce?

Joey:

Zazwyczaj stoimy w pięć albo sześć osób. Myślę, że około trzech na zmianę jest z zagranicy. Polacy, Węgrzy, czasem chłopaki z Nigerii albo innych krajów. Angielski często wystarcza, ale po niderlandzku nie zawsze się da.

Prowadząca:

Okej, i jak to wygląda?

Joey:

Właściwie ciągle przełączasz się między różnymi sposobami pracy i komunikacji.

Prowadząca:

Jak to dla ciebie jest?

Joey:

Uważam to za całkiem fajne. Uczysz się dużo od siebie nawzajem. Ale widzę też, że dla niektórych kolegów to jest trudne. Oni nie odzywają się przez długi czas. I wtedy współpraca zostaje trochę powierzchowna.

Prowadząca:

Zrozumiałe. Czy byłeś kiedyś w sytuacji, w której pomyślałeś, że to mogło pójść źle przez różnice kulturowe?

Joey:

Tak. Przy pobieraniu próbek z naszych dużych jednostek mieszających był taki moment. Wszystko musi być wtedy bez ciśnienia. Jednostka mieszająca wyłączona, zasilanie odłączone, postępujesz zgodnie z planem krok po kroku. Robimy dużą zawiesinę i musimy pobrać z niej próbkę.

Prowadząca:

I czy to jest niebezpieczne?

Joey:

Tak, jeśli nie uważasz. Ktoś raz chciał włożyć rękę, gdy jeszcze pracowała. Gdyby mnie tam nie było, straciłby rękę. To było spowodowane błędnym zrozumieniem, on po prostu tego nie rozumiał.

Prowadząca:

Jak to dokładnie wyglądało?

Joey:

Robienie zawiesiny jest jednym z prostszych zadań u nas, ale też jednym z najbardziej niebezpiecznych, jeśli nie wiesz dokładnie, co robisz.

Prowadząca:

I jak to się robi?

Joey:

Mamy ogromny silos, wchodzi tam około tysiąca litrów wody. Potem wsypujesz worki z proszkiem za pomocą suwnicy, jakieś sześć, siedem, czasem osiem worków. Na dole silosu kręcą się cztery duże jednostki mieszające.

Prowadząca:

Brzmi jak duża instalacja.

Joey:

Tak, to są prawdziwe mocarze. Gdy pracują, słychać ciężki dźwięk w całym pomieszczeniu.

Prowadząca:

Czyli to potężna instalacja?

Joey:

Tak, ogromna. I trzeba uważnie słuchać, bo wartość zawiesiny musi być dokładnie między 64,5 a 66.

Prowadząca:

Skąd to wiesz?

Joey:

Gdy wsypiesz siódmy worek, słyszysz, że jednostka zaczyna pracować ciężej, że mieszanina gęstnieje. Wtedy wyłączasz jednostkę mieszającą. I dopiero gdy wszystko się zatrzyma, pobierasz próbkę.

Prowadząca:

Jak to wygląda z nowymi kolegami? Czy dobrze to rozumieją?

Joey:

Wyjaśniam wszystko krok po kroku. Mówię: słyszysz, że pracuje ciężej, tu zatrzymujesz. Potem wyłączasz, czekasz aż wszystko stanie i dopiero wtedy nabierasz. I wtedy pracownicy często kiwają głową i mówią, że rozumieją.

Prowadząca:

Ale w praktyce tak nie jest?

Joey:

Nie, to nie zawsze znaczy, że rozumieją. W wielu kulturach nie wypada zadawać pytań osobie, która cię szkoli. To brzmi jakbyś mówił, że źle wyjaśniła. Więc nie zadają pytań, tylko kiwają głową. I to jest moment, w którym zaczyna się niebezpieczeństwo.

Prowadząca:

Rozumiem.

Joey:

Na hali oznacza to, że po prostu zaczynają. I wyłączają jednostkę za późno albo za wcześnie. Albo myślą, że się zatrzymała, a ona jeszcze się obraca.

Prowadząca:

Obraca się? Co masz na myśli?

Joey:

Nawet gdy jest wyłączona, przez kilka sekund nadal się obraca przez masę zawiesiny. Prawie tego nie widać, ale można zauważyć mały ruch. I to wystarczy, żeby wciągnąć kubek albo rękę.

Prowadząca:

Czy to się zdarzyło?

Joey:

Miałem kolegę, który chciał nabrać próbkę metalowym kubkiem. Właśnie mu powiedziałem, że musi poczekać aż wszystko stanie. Ale spojrzał do silosu, nie widział ruchu i pomyślał, że jest dobrze.

Prowadząca:

I co potem?

Joey:

Już wcześniej powiedział „tak”, choć nie rozumiał. W jego kulturze nie zadajesz tego samego pytania kilka razy. To jest odbierane jako porażka. Więc włożył kubek. I zobaczyłem to dokładnie w momencie, gdy jednostka zrobiła jeszcze jeden obrót. Gdybym nie krzyknął i nie odciągnął go, brakowałoby mu kilku palców.

Prowadząca:

Takie sytuacje zostają w pamięci.

Joey:

Tak. Nie dlatego, że się przestraszyłem, ale dlatego, że można było temu łatwo zapobiec. Gdyby powiedział, że nie rozumie.

Prowadząca:

To wynika z różnic kulturowych?

Joey:

Tak. Dla niego to było jakby nie mógł się sprzeciwić. I właśnie tam jest niebezpieczeństwo.

Prowadząca:

Czyli coś, co dla nas jest normalnym pytaniem, dla kogoś może być nieuprzejme albo głupie?

Joey:

Dokładnie. Ale brak pytania jest bardziej niebezpieczny niż zadanie „głupiego” pytania.

Prowadząca:

A komunikacja? Czy widzisz więcej barier?

Joey:

Tak. Nawet w tym, jak ludzie mówią „tak”. Holendrzy dopytują, gdy czegoś nie rozumieją. A wielu zagranicznych kolegów mówi „tak”, bo to uprzejme, nawet jeśli nie rozumieją.

Prowadząca:

Jak sobie z tym radzisz?

Joey:

Nie ufam od razu „tak”. Pytam: powiedz, co zamierzasz zrobić. I wtedy od razu słychać, czy ktoś rozumie.

Prowadząca:

Słyszę też, że bezpośredniość różni się między kulturami. Jak to wygląda u was?

Joey:

My Holendrzy jesteśmy bezpośredni. Mówimy: to nie jest bezpieczne, zrób tak. Polacy i Węgrzy nie mają z tym problemu. Ale niektórzy afrykańscy koledzy reagują inaczej. Milkną albo myślą, że zrobili coś źle.

Prowadząca:

Gdzie jeszcze to widać?

Joey:

Na przykład przy przerwach. W holenderskiej kulturze punktualność jest ważna. W innych bywa mniej rygorystyczna. Przez to po przerwie niektórzy wracają wolniej i praca się przesuwa.

Prowadząca:

Co to oznacza w praktyce?

Joey:

Czasem ktoś stoi kilka minut sam przy maszynie, która powinna być obsługiwana przez dwie osoby.

Prowadząca:

Jak sobie z tym radzisz?

Joey:

Spokojnie wyjaśniam: tak to u nas działa. Zazwyczaj rozumieją.

Prowadząca:

Na koniec: co działa dobrze we współpracy z międzynarodowymi kolegami?

Joey:

Pokazywanie. Nie potrzebujesz słów. Albo gesty. Każdy rozumie to, co widzi. To działa.

Prowadząca:

Czy ludzie to doceniają?

Joey:

Tak, zdecydowanie. Widać po twarzy, że zrozumieli. Że myślą: o, o to chodziło.

Prowadząca:

Miło to słyszeć. Joey, dziękuję za twoją otwartość i historię. Bezpieczna praca zaczyna się od zrozumienia drugiej osoby i możemy sobie w tym pomagać.

Prowadząca:

To był szósty odcinek Safety First, podcastu Doorzaam o bezpieczeństwie. W następnym odcinku porozmawiamy o partnerach językowych na hali produkcyjnej. Czy masz doświadczenie, którym chcesz się podzielić? Daj nam znać. Może usłyszysz swoją historię w kolejnym odcinku. Do następnego razu i pracujcie bezpiecznie.