Posłuchaj teraz odcinka 1: Nie zrozumieliśmy się...

Host:
Welcome to Safety First, the Doorzaam podcast about working safely, for and by agency workers. Working safely is literally a matter of life and death, and yet far too many accidents still happen. As an agency worker you’re often in new places and with new people. And yes, how do you stay sharp and make sure that you AND your colleagues get home safely? In Safety First you’ll hear real stories from agency workers: what’s going well, and what could be better? Listen along and always put safety first! A small disclaimer up front: this story is based on real experiences of temporary workers and is narrated using AI.

Host:
Today we’re listening to a story that started with one missed word and ended with a tough lesson. Sitting with me is Danny. He’s 36, from Schiedam, and has been working as an agency worker for 16 years. He’s worked in all kinds of factories, from the food industry to recycling. Danny, great to have you here!

Danny:
Thanks, nice to be here.

Host:
So Danny, tell us, who are you on the shop floor?

Danny:
Well, I do a bit of everything. I jump in wherever there are gaps. So, erm… assembly work, changing over the lines, helping with breakdowns, but also loading and unloading.

Host:
That sounds good, all that variety in your job.

Danny:
Definitely, and, erm… sometimes I ride along with the forklift drivers and sometimes I’m standing on the line. Every job is a new place, new people again, and new rules as well. That makes it fun, but not always easy.

Host:
Sounds great, but I can imagine it can be tough at times as well. Like that one moment you told me about… the one you’ll never forget.

Danny:
Erm… yeah…

Host:
Can you tell us a bit more about that? What happened…?

Danny:
Well… uhhh, there was a sudden bang. And then this hissing sound, like tsssssss, you know? I was standing by a pipe… we thought it was switched off. But yeah… there was still pressure on it. The valve wasn’t completely closed...

Host:
Oh wow... That must have been quite a shock, wasn’t it?

Danny:
Yes, massively. My heart was pounding like mad.I got all this condensate in my face. And yeah… it really could have gone completely wrong. But... luckily it all turned out to be just a scare.

Host:
Yes, luckily it did. Exactly as you say... But, erm… do you know HOW this could happen then…?

Danny:
... Yes... I’d literally misunderstood one sentence during the handover...

Host:
Hmm… and then…?

Danny:
Well… because of that, a few minutes later I was standing there… in the middle of the steam. Luckily it was just a lot of noise and a big fright… But yeah, you know, it really could have ended much worse.

Host:
What could have happened then…?

Danny:
Well… if that pressure had really been released… eh… I could have ended up with burns from the hot steam or liquid. Or, uhm… if the pipe had burst, something could have hit me in the face, maybe some chemical stuff. You only really think about it afterwards, you know… but yeah… it could also have hit other people who were standing nearby. And honestly, you don’t always realise it, but in a split second it can all go completely wrong...

Host:
That’s intense… How do you deal with something like that? What did it do to you?

Danny:
Yeah… it really got me thinking. Honestly, I always thought safety was a helmet, a pair of goggles, a hi-vis vest...

Host:
... buuuut there’s more to it than that…?

Danny:
Exactly. All of that is definitely important, but actually… it starts earlier. It starts with talking… listening… responding… Understanding that YOU and I mean the same thing when we say “off” or “safe”… you know?

Host:
... Yes okay, easy to say, but how does that work in practice…? Especially when you’re often the new one?!

Danny:
Uhhhh… The first few days usually go fine, you know. You get a tour, you shadow someone who’s been there longer. Everyone keeps an eye on you. But after four or five weeks… yeah, then it slowly starts to slip…

Host:
And how do you notice that?

Danny:
Well, to be honest, people think you know it all by then (me included, to be fair). Little things start to creep in. Someone walks around without a helmet and you think: “Guess you don’t need one here then.”

Host:
Ahhh, so the danger isn’t on day one, but more on day thirty? And you’re really looking at what everyone else is doing as well…?

Danny:
Yes, pretty much… Or something else: there’s a sign with instructions in Dutch while the crew is half Polish, half Turkish; everyone nods, but yeah… no one actually asks any questions… Or someone gives a hand signal: you read it as “go ahead”, but he meant “OI, stop mate”. That’s how it starts. Very small. Until it becomes big.

Host:
Didn’t you also tell me there was an incident with a forklift…?

Danny:
Yeah... That’s right. In a factory where I worked, the forklift always had right of way, except on zebra crossings. Clear enough, you’d think…

Host:
But that wasn’t the case...?

Danny:
Yeah… day one went fine of course… but, errr… a few weeks later I was walking across the site with a colleague. We were chatting a bit, and another colleague a bit further away just stepped outside the yellow markings. He wanted to cross over to us, he thought the forklift would see him.

Host:
And then?

Danny:
Then BAMMMM… the fork of the truck smashed straight into his leg and broke his shin…! Honestly, I still think back to that moment a lot… One shout…  “Watch out!”… would have been enough to warn him.

Host:
Oh wow, does this happen more often!? And why don’t you say anything in situations like that…?

Danny:
Because you just want to fit in… Especially as an agency worker. You want to be on the schedule again tomorrow, you know…

Host:
But what are you afraid of then?

Danny:
Well… The colleague you see doing something has been there ten years and is best mates with the supervisor. In your head you just think: “If I say something, I’ll be that moaner.”

Host:
Right… so what do you do then…? Do you speak up, or do you stay quiet???

Danny:
Well… yeah, then you just don’t say anything… Until something goes wrong. And then you hear: “If only we’d listened.” Look, honestly, that machine is scary, but speaking up is sometimes even scarier.

Host:
So… is it mainly social pressure, or is there more to it…?

Danny:
Yeah, there’s also time pressure. We’ve got to deal with, eh… targets, breakdowns, backlogs…

Host:
And how do you notice that?

Danny:
You hear that the work has to keep going and you just don’t want to hold everything up…

Host:
Mm-hm… Can you give an example of that..?

Danny:
Well, I’ve seen colleagues take their gloves off to, ehhh, work faster… But yeah… speed and safety just don’t go together, you know.

Host:
Soooo what would help then...?

Danny:
Well… then… ehh… that that rep-repetition from the supervisor is really really important. Like: “Come on everyone, we really need to work hard today and catch up on a backlog, but make sure you keep your gloves on.”

Host:
Ah yes… targets are fine, but getting home safe is of course much better!

Danny:
So… yeah… that’s it…

Host:
You also told me you worked in shifts with people who speak other languages. What do you see happening there?

Danny:
Yeah… you see safety signs everywhere. They’re all legally correct and clear but… they’re all in DUTCH…

Host:
And what’s the problem with that?

Danny:
Well... You know, on ehhh on the shop floor LOTS of people speak another language and then you’ve just got a problem. You end up doing your own translating…

Host:
Hmhm, could you ehh give an example of that?

Danny:
Well… the difference between “off” and “stand-by” seems small, right, but it can be the difference between working safely or having ehhh an accident you know...

Host:
And how is that often dealt with when people don’t understand the signs?

Danny:
Well… I think that’s partly the company’s responsibility too.

Host:
How do you mean…? What, ehh, should the company do in your view?

Danny:
Eh… Well, honestly, they should just know who they’ve got working for them and… whether they actually speak the language… And if they don’t… yeah… then they need to make sure there are signs in other languages as well…

Host:
Good point! any other tips…?

Danny:
Yeah… definitely… it’s also important that more than one language is spoken during the daily briefing.

Host:
How does that work in practice…?

Danny:
Look… if someone briefly explains in my own language what we’re doing and I repeat it back, a little light goes on. You can hear straight away whether we mean the same thing, you know? ... Asking and translating can be a bit awkward, but it saves your knees, your fingers and with that basically your job.

Host:
Yeah, I totally agree! And erm have you actually seen or experienced more accidents?

Danny:
Oh yeah, definitely… I once worked at a recycling company. Old fridges, cooling elements, you had to put them on a conveyor belt and then they went up, you know, into a big shredder.

Host:
Hmmm, sounds like heavy work. What went wrong?

Danny:
Well, in that hall everyone was supposed to wear a helmet. But one of the lads walked underneath that belt during his break, without a helmet.

Host:
And what happened then?

Danny:
Well, right at that moment one of those fridges came loose. BAM!.. He was lucky, honestly. It landed just next to him, but it could just as easily have been his head…

Host:
Wow, that must have made quite an impression!

Danny:
Yes, absolutely… After that they put up little barriers… Which is good of course… But I did think… HOW many times do things like THIS happen WITHOUT anything changing afterwards!?

Host:
And do you think more is needed…?

Danny:
Honestly? We should take a moment together more often, take a little step back, you know… And just look: where can it go wrong, and what can we do to prevent that?

Host:
You say “together”… What exactly do you mean by that?

Danny:
Well… yeah… in the break we all dive into our phones. Bit of scrolling, Insta, checking messages… that’s understandable. But yeah… you talk to each other less quickly or easily.

Host:
What do you mean by that…?

Danny:
If you know more about each other, like: your daughter’s got an exam tomorrow or something… then you’ll call out to each other more quickly as well.

Host:
So building relationships with your colleagues also matters for a safe working environment…?

Danny:
Definitely!

Host:
And uhmmm what ehhh really helps you and your team in terms of communication, now that you’ve got this experience?

Danny:
Eh… dedefinitely a short shift handover every day. Just standing together for a moment and repeating three key points…

Host:
... And what do you talk about then?

Danny:
Well erm, for example: who’s erm running which machine, what went wrong on the previous shift, and what erm we’re paying attention to today. Yeah, and erm put it on a whiteboard that helps.

Host:
... And how do you keep everyone involved?

Danny:
Eh… Yeah… I think… if you let someone different do it each time, everyone listens better. And use pictures with short texts in the languages people speak, like Polish, Turkish or English. And above all: REPEAT, REPEAT, REPEAT… but, ehhh, also say it back he. Just checking like, ehh: “Do you understand?” Yeah… and if it’s not right, you’ll hear it ehhh straight away.

Host:
And you as an agency worker… what’s your own role in all this?

Danny:
Well… not going along with unsafe habits. I just put my helmet on. PERIOD. Yeah, and ehhh when ehhh others see that, they often follow… People copy behaviour faster than you think.

Host:
And if something doesn’t feel right…?

Danny:
Then I ask questions, ten times if I have to. There’s no such thing as a stupid question. Right…? No, stupid is pretending you understand it hahahahahaha…

Danny:
No but, ehhh… if something doesn’t feel right, I just say it. Calm but clear: “I see this, and because of that, that could happen, you know.” Honestly, even the MOODIEST colleague ends up nodding like “uh-huh”. Because yeah… nobody wants to end up in hospital, you know.

Host:
Hahaha nooo… Absolutely not! Right… Something else. How do you actually prepare for a new job?

Danny:
Ehh… If there are company videos, I watch those.

Host:
And… if there… aren’t any…?

Danny:
I actually don’t know… No idea… You…?

Host:
Hmmmm… Maybe ask your contact person at the agency…?

Danny:
Ah yes, that’s a good one…

Host:
But suppose someone is afraid of sounding stupid… what would you say then?

Danny:
Well… just ask. Keep asking. And yes, really once more. Like… “Is it really switched off?” or… “Am I really allowed to walk here?” And if someone snaps at you? Then you go and find someone else.

Host:
And is it always down to you then?

Danny:
Well… yes, partly for sure… definitely… But it’s also down to others. Of course. Check with others as well. Repeat what’s been said and… check with others like: “Do you get it, mate?” If it’s not right, you’ll hear it straight away.

Host:
If you had to sum it up briefly, what should we remember…?

Danny:
Uhmmm… One: always double-check. Uhm…  Two: repeat things in your own words, but out loud. And three: dare to say what you see, even if it feels a bit awkward.

Host:
... And how do you do that, in your head?

Danny:
Ermmmm… I always run through a checklist in my head. And yeah… it depends on the environment of course, but things like: is everything really pressure-free? Where am I allowed to walk, and who has right of way? What do I HAVE to wear today…?

Host:
... That’s great! And do you try to take others along in that as well?

Danny:
.... Wellllllll… Yes.... Usually there are three things I want to pass on to others, such as… a daily start with repetition. Uhmmm… Phones away during the break. And… just calling each other out in a friendly way, you know, like… “Your goggles, mate.” Not blaming anyone… but being clear.

Host:
What has a moment like that when it almost went wrong ultimately brought YOU?

Danny:
Hmmm… That I CAN have influence. Even as an agency worker. As long as I say something, you know.

Host:
So one wrong word can be dangerous, BUT a good question can also make all the difference

Danny:
Absolutely!

Host:
Right everyone safety starts with words. Listening, responding, paying attention. In the end we all want the same thing: to get home in one piece at the end of the day

Host:
Danny, thank you! This was episode 1 of Safety First, the Doorzaam podcast about safety. In the next episode we’ll dive into how, as an agency worker, you can take control on the shop floor YOURSELF. Have YOU experienced something yourself or would you like to share YOUR story? Let us know and you might just hear YOUR story in a future episode… See you then, and work safely!

‍

Prowadząca:
Witaj w Safety First, podcaście Doorzaam o bezpiecznej pracy DLA i PRZEZ pracowników tymczasowych. Bezpieczna praca jest dosłownie kwestią życia i śmierci, a mimo to wciąż dochodzi do zbyt wielu wypadków. Jako pracownik tymczasowy często pracujesz w nowych miejscach i z nowymi ludźmi… No właśnie – jak MIMO TO pozostać czujnym i zadbać o to, żeby TY I twoi koledzy wracaliście bezpiecznie do domu? W Safety First słyszysz prawdziwe historie pracowników tymczasowych: co idzie dobrze, a co może być lepsze? Słuchaj razem z nami i stawiaj bezpieczeństwo ZAWSZE na pierwszym miejscu.

Prowadząca:
Małe zastrzeżenie na początku: ta opowieść opiera się na prawdziwych doświadczeniach pracowników tymczasowych i została nagrana z użyciem AI.

Prowadząca:
Dziś słuchamy historii, która zaczęła się od jednego źle zrozumianego słowa, a skończyła się bolesną lekcją. Jest tu ze mną Danny. Ma 36 lat, pochodzi ze Schiedam i od 16 lat pracuje jako pracownik tymczasowy. Pracował w różnych fabrykach – od przemysłu spożywczego po recykling. Danny, miło, że jesteś z nami!

Danny:
Dzięki, dobrze i miło tu być.

Prowadząca:
No dobrze Danny, opowiedz – kim jesteś w pracy, na hali?

Danny:
No, robię trochę wszystkiego. Wskakuję tam, gdzie są braki. Na przykład przy montażu, przy przezbrajaniu linii, pomagam przy awariach, ale też przy załadunku i rozładunku.

Prowadząca:
Brzmi nieźle, taka różnorodność w pracy!

Danny:
Zdecydowanie. No i czasem jeżdżę razem z operatorami wózków widłowych, a czasem stoję przy taśmie. Każde zlecenie to nowe miejsce, nowi ludzie i nowe zasady. To jest fajne, ale nie zawsze łatwe.

Prowadząca:
Fajne, ale wyobrażam sobie, że czasami bywa też trudne. Jak ten moment, o którym mi opowiadałeś… którego już nigdy nie zapomnisz.

Prowadząca:
Czy możesz opowiedzieć nam o tym trochę więcej? Co się stało?

Danny:
No… nagły huk. A potem taki syczący dźwięk, wiesz? Stałem przy przewodzie… myśleliśmy, że jest wyłączony. Ale tak naprawdę wciąż był pod ciśnieniem. Zawór nie był całkiem zakręcony.

Prowadząca:
Musiałeś się wtedy nieźle przestraszyć… czy nie?

Danny:
Tak, bardzo. Serce waliło jak szalone. Dostałem kondensatem w twarz. I to naprawdę mogło skończyć się bardzo źle. Ale na szczęście skończyło się tylko na strachu.

Prowadząca:
Na szczęście. Wiesz też, JAK do tego w ogóle mogło dojść?

Danny:
Tak… jedno zdanie dosłownie źle zrozumiałem podczas przekazania zmiany.

Prowadząca:
Hm… i co potem?

Danny:
Przez to kilka minut później stałem tam, w środku pary. Na szczęście skończyło się na hałasie i strachu… ale mogło być dużo gorzej.

Prowadząca:
Co na przykład mogło się stać?

Danny:
Gdyby ciśnienie naprawdę zeszło, mógłbym dostać poparzeń od gorącej pary albo cieczy. Albo gdyby przewód pękł – coś mogłoby uderzyć mnie w twarz, może chemia. Myślisz o tym dopiero później… a przecież mogli ucierpieć też inni. W ułamku sekundy wszystko może się posypać.

Prowadząca:
Mocne. Jak sobie z tym poradziłeś? Co to z tobą zrobiło?

Danny:
Dało mi to do myślenia. Zawsze myślałem, że bezpieczeństwo to kask, okulary, kamizelka…

Prowadząca:
…ale to nie wszystko?

Danny:
Dokładnie. To ważne, ale wszystko zaczyna się wcześniej. Od rozmowy, słuchania, reagowania. Od tego, żebyśmy rozumieli to samo, mówiąc „wyłączone” albo „bezpieczne”.

Prowadząca:
Łatwo powiedzieć, ale jak to wygląda w praktyce – zwłaszcza gdy często jesteś nowy?

Danny:
Pierwsze dni są dobre. Oprowadzenie, ktoś cię pilnuje. Ale po czterech, pięciu tygodniach zaczyna to znikać.

Prowadząca:
Po czym to poznajesz?

Danny:
Ludzie myślą, że już wszystko wiesz – ja też. Małe rzeczy się wkradają. Ktoś chodzi bez kasku i myślisz: „Tu chyba nie trzeba”.

Prowadząca:
Czyli zagrożenie jest raczej w dniu trzydziestym niż pierwszym?

Danny:
Dokładnie. Albo instrukcje są po niderlandzku, a brygada pół na pół – Polacy i Turcy. Wszyscy kiwają głowami, ale nikt nie dopyta. Albo gest ręką: ty widzisz „idź”, a on miał na myśli „STOP”.

Prowadząca:
Wspominałeś też o wypadku z wózkiem widłowym…?

Danny:
Tak. W jednej fabryce wózek miał zawsze pierwszeństwo, oprócz przejść dla pieszych. Niby jasne.

Prowadząca:
Ale w praktyce?

Danny:
Kilka tygodni później szliśmy z kolegą i inny wyszedł poza żółte linie. Myślał, że wózek go zobaczy.

Prowadząca:
I co się stało?

Danny:
TRACH. Widły uderzyły go w nogę – złamał piszczel. Jeden krzyk „Uważaj!” wystarczyłby.

Prowadząca:
Dlaczego więc nic nie mówicie?

Danny:
Bo chcesz pasować. Jako pracownik tymczasowy chcesz być jutro w grafiku. A ten kolega pracuje tam dziesięć lat i zna kierownika.

Prowadząca:
Czyli presja społeczna?

Danny:
I presja czasu. Targety, awarie, zaległości.

Prowadząca:
Jak to widać w praktyce?

Danny:
Ludzie zdejmują rękawice, żeby szybciej pracować. A szybko i bezpiecznie nie idą w parze.

Prowadząca:
Co by pomogło?

Danny:
Ciągłe przypominanie przez kierownika: „Robimy tempo, ale rękawice zostają”.

Prowadząca:
Targety są ważne, ale bezpieczny powrót do domu ważniejszy.

Danny:
Dokładnie.

Prowadząca:
Pracowałeś też w zespołach wielojęzycznych. Co tam widzisz?

Danny:
Tablice są zgodne z przepisami, ale po niderlandzku. A na hali mówi się różnymi językami.

Prowadząca:
I gdzie problem?

Danny:
Ludzie sami tłumaczą. A różnica między „wyłączone” a „stand-by” może decydować o wypadku.

Prowadząca:
Jak to się zwykle rozwiązuje?

Danny:
To odpowiedzialność firmy – wiedzieć, kogo zatrudnia, i zadbać o tablice w innych językach.

Prowadząca:
Masz jeszcze wskazówki?

Danny:
Tak. Odprawa na początku zmiany w kilku językach.

Prowadząca:
Jak to działa?

Danny:
Jeśli ktoś mi to wyjaśni w moim języku, a ja powtórzę – od razu wiadomo, czy się rozumiemy. To ratuje palce, kolana i pracę.

Prowadząca:
Widziałeś więcej wypadków?

Danny:
Tak. W recyklingu – stare lodówki na taśmie do rozdrabniacza.

Prowadząca:
Co poszło nie tak?

Danny:
Facet przeszedł pod taśmą bez kasku. I dokładnie wtedy lodówka spadła obok niego.

Prowadząca:
Musiało to zrobić wrażenie.

Danny:
Tak. Potem postawili barierki. Ale ile razy coś się dzieje, zanim coś się zmieni?

Prowadząca:
Czego jeszcze potrzeba?

Danny:
Częściej się zatrzymać. Spojrzeć: gdzie może pójść źle i co możemy zrobić razem.

Prowadząca:
„Razem” – co masz na myśli?

Danny:
Na przerwach wszyscy w telefonach. A jak się znacie, łatwiej krzyknąć ostrzeżenie.

Prowadząca:
Czyli relacje też wpływają na bezpieczeństwo?

Danny:
Na sto procent.

Prowadząca:
Co najlepiej działa w komunikacji?

Danny:
Krótka odprawa codziennie. Trzy zasady.

Prowadząca:
Jakie?

Danny:
Kto gdzie pracuje, co poszło źle wcześniej, na co dziś uważać. Zapisać na tablicy.

Prowadząca:
Jak utrzymać uwagę?

Danny:
Niech za każdym razem prowadzi ktoś inny. Obrazki, krótkie teksty po polsku, turecku, angielsku. I: powtarzać – i dać ludziom powtórzyć.

Prowadząca:
A twoja rola jako pracownika tymczasowego?

Danny:
Nie kopiować złych nawyków. Zakładam kask. Koniec. Ludzie szybko kopiują dobre zachowanie.

Prowadząca:
A jeśli coś nie gra?

Danny:
Pytam. Dziesięć razy, jeśli trzeba. Głupie pytania nie istnieją.

Prowadząca:
Jak mówisz innym?

Danny:
Spokojnie, jasno: „Widzę to, może się stać tamto”. Nawet najbardziej burkliwy kolega to rozumie.

Prowadząca:
Jak przygotowujesz się do nowego zlecenia?

Danny:
Oglądam filmy firmowe.

Prowadząca:
A jeśli ich nie ma?

Danny:
Pytam opiekuna z agencji.

Prowadząca:
A jeśli ktoś boi się wyjść na głupka?

Danny:
Niech pyta. I jeszcze raz.

Prowadząca:
Jedno zdanie podsumowania?

Danny:
Zawsze sprawdzaj podwójnie. Powtarzaj na głos własnymi słowami. I miej odwagę mówić, co widzisz.

Prowadząca:
Co dał ci ten moment, gdy prawie doszło do wypadku?

Danny:
Że mam wpływ. Nawet jako pracownik tymczasowy.

Prowadząca:
Czyli jedno złe słowo może być niebezpieczne, ale jedno dobre pytanie może uratować?
Danny:
Dokładnie.
Prowadząca:
Bezpieczeństwo zaczyna się od słów. Na końcu wszyscy chcemy wrócić do domu cali i zdrowi.
Prowadząca:
Danny, dziękuję. To był pierwszy odcinek Safety First. W kolejnym: jak jako pracownik tymczasowy SAM przejąć kontrolę nad bezpieczeństwem. Masz własną historię? Daj nam znać. Do usłyszenia – i pracuj bezpiecznie!

‍