Listen now to episode 3: From a gray workday to a golden workday.

Host:
Welcome to Safety First, the Doorzaam podcast about working safely, for and by agency workers. Working safely is literally a matter of life and death, and yet far too many accidents still happen. As an agency worker you’re often in new places and with new people. And yes, how do you stay sharp and make sure that you AND your colleagues get home safely? In Safety First you’ll hear real stories from agency workers: what’s going well, and what could be better? Listen along and always put safety first! A small disclaimer up front: this story is based on real experiences of temporary workers and is narrated using AI.

Host:
Today our guest is Maaike. Thirty-eight. From Oosterhout in Brabant. She’s an agency worker in manufacturing and today she’s sharing her story about how she turns a GREY working day into a GOLDEN working day, day after day. How you really can make a big difference with small things, especially as an agency worker. Maaike, great to have you here!

Maaike:
Thank you. Nice to be here and yes, I’m from Oosterhout, that’s, ermmm, just next to Breda for anyone who doesn’t know it.

Host:
Yes... and just below the Biesbosch! So tell us, what was it like, your very first job? Did you end up... somewhere where safety was already a thing?

Maaike:
Not at all, actually. It was this small company making sports powders.

Host:
Oh wow, sports powders... Was that just starting to take off then?

Maaike:
Yes, erm... haha, that’s right. They started in an attic, then, erm... moved to a warehouse and suddenly a factory. It really grew incredibly fast!

Host:
Amazing how quickly something can grow, isn’t it... And... what was safety like there...?

Maaike:
Well, erm... safety... no one really thought about it, to be honest.

Host:

What do you mean by that?

Maaike:
Well, erm... they’d say: this is the machine, that’s the button, good luck. No further explanation, no protection, no gloves...

Host:
Hmm... okay... interesting... And what went through your mind at that moment?

Maaike:
At first I thought, oh well, that’s just how things are done here.

Host:
So you just got stuck in straight away...?

Maaike:
Until, opening boxes, I nearly sliced my hand open. Then I thought: noooo, this really isn’t right...

Host:
And then? Did you say something straight away?

Maaike:
Yes, I thought: I’ll just say it.

Host:
Good attitude! How did you go about it?

Maaike:
Well... I simply asked: do you actually have any safety gloves?

Host:
And how did they respond?

Maaike:
Well, erm... they said: “Yes, good idea, we’ll sort that out.” And then they bought them for everyone.

Host:
Great that they acted on it straight away! And was that the only thing...?

Maaike:
Well, erm, no... that was just the start. After that I did the same for safety glasses, and just started wearing them every day.

Host:

And... what did your colleagues make of that?

Maaike:
Haha yes, they had a laugh... “Look at her... very professional.”

Host:
Right... but did that attitude stay the same?

Maaike:
Erm... no, not at all. One week later half of them were also wearing gloves and glasses. So yes, it can go that quickly.

Host:
Hmmm yeah, someone has to be the first, yes... And did you get any pushback as well?

Maaike:
Uhhhh yes, a bit.

Host:
Oh wow, did you? In erhm what way?

Maaike:
Well... people saying: “We’ve been doing it like this for years.” But if you calmly explain... erm... why... that you really don’t want to slice your own hand open, they do get it... No one wants to go home needing stitches…

Host:
And that’s exactly it. Do you remember another, erm... specific example of something you changed that made your working day better?

Maaike:
Erm... let me think... Oh yes, the rubbish bin... We had to walk fifty metres every time with cardboard. Everyone was sighing... and in the end, people had backache.

Host:
That doesn’t sound ideal either. Talk us through it. Where was this?

Maaike:
Oh yes, of course, erm... on the shop floor at my current job, where I’m an assembly worker.

Host:
Nice, and where do you do that...?

Maaike:
At a ermmm big company that makes different products. Electronics, bikes and so on... Anyway... I just said: “Can’t that bin just stand here?”

Host:
And then...?

Well, erm... the answer was: “We’ve always done it like this.”

Host:
Ah, right... and what did you do then?

Maaike:
Well, the next day I thought, I’m coming back with a plan. I’d ordered another bin and put it where I thought it would fit well.  I’d even drawn a big funny smiley on it with a marker so it would stand out, and that was that. It saved time, moaning and, erm... actually accidents as well.

Host:
Great move! And how did people react then?

Maaike:
Haha actually, reallyyyyy positively. Everyone thought: “Gosh, that works well!! Why didn’t we think of that earlier...?”

Host:
And did it stop at that bin, or did you start seeing more?

Maaike:
Ohhhhh, I started seeing aaaaall sorts of things haha.

Host:
Such as?

Maaike:
Well, erm... by the waste processing area there was always a puddle of water. Everyone was slipping; reaaaaally dangerous.

Host:
Yikes, I can imagine... Were there accidents there more often?

Maaike:
Well, erm... I saw at least three people fall there. Then I thought: this really can’t go on!

Host:
Oh wow.. what did you do then?

Maaike:
Uhhh yeah... I just kept reporting it to the team leaders like we need a ermm bigger drain and there has to be a grid over it you know.

Host:
Right... and did anything get done about it?

Maaike:
Well, erm... it took a while, but in the end that grid was installed. And since then? Literally no one’s slipped there.

Host:
Wow, that’s brilliant! And you were an agency worker at that point?

Maaike:
Yes, that’s right. At first I thought: leave it, I’m only here temporarily.

Host:
Hmm yes, but what changed?

Maaike:
Well, then I thought: yes, I work here too, don’t I. With my hands, my back, my feet. So... I just started talking. Grabbing a coffee with the supervisor... simply asking: how come things are like this, actually?

Host:
Yeah that really is the best first step! And what if they don’t respond?

Maaike:
Well, erm... then I just ring my contact at the agency.

Host:
And does that really work?

Maaike:
Well, erm, they usually know the company. They’ll just schedule a meeting with the manager and most of the time it works out. Yes and, erm... you don’t have to do it all on your own, you know.

Host:
When did you feel it really started to get better? That your grey working day really got a... erm... golden edge, so to speak.

Maaike:
Ermmmm defintely when I saw that new colleagues were immediately given safety gloves and those glasses, and were really shown the safety rules... That it became normal, you know?

Host:
Yes, absolutely, so also when you really see it change for others?

Maaike:
Yes, erm... especially then. At some point there were floor markings, a fence by the forklift route, and even a board saying “Idea of the week”. Then I thought: YEEEES, look!!! Now it’s starting to get fun. And honestly... I also just went to work with more energy.

Host:
Yes, THAT's what you want! And did you notice a difference in the atmosphere?!

Maaike:
Definitely... For example, we started talking to each other more. You’d just say: “Come with me a sec, I can see something there.” And... when something worked, we’d celebrate it TOGETHER. Cup of coffee. Nice bit of cake or a sausage roll with it.

Host:
And were there also those types who’d say: yes, I knew that as well, but I didn’t say anything?

Maaike:
Haha, yes, of course.

Host:
And...... what did you do with that?

Maaike:
Ermmmm... I’d always say: come on, next time we’ll just say it together, yeah. It’s not about who says it, as long as it happens!

Host:
You’re talking about it pretty enthusiastically now! But how do you make safety fun for people who just find it boring?

Maaike:
I think... Erm.... By by keeping it a erm bit light. Not sooooo heavy and serious, but... it can also be done with a smile and in a positive way.

Host:
And how can you best do that?

Maaike:
Ermmm we’d sometimes just erm make a joke of it hahaha.  And after sixty days without an incident we have a barbecue. Nothing big... just a bit of cosiness...

Host:
Ahhhhh, there you go! So fun and safety really belong together?

Maaike:
Yesss, a hundred per cent. If it’s safe, you work more calmly. And, erm... with calm comes fun. You laugh more, you joke around. And then the work goes better as well.

Host:
Love that! So say I’m a new agency worker tomorrow. What do I do on day one?

Maaike:
Yes... well, first you have a proper look around, right. Where are the forklifts driving... where is it slippery... where is it busy? And write down the things you notice. Or just keep them in your head or something.

Host:
Hmmmm... okay... And a few days later...?

Maaike:
Then ermmmm you pick one. Something small... Say: that bin would be better over there. Or, erm... a barrier here would be useful! And ALWAYS say why, something like “When I step backwards, I can’t see the forklift.”

Host:
Yes... and after that?

Maaike:
Then ermmm you you check. Has anything been done with it yet? If not, schedule a quick moment with your manager. Ask something like: “Can we have a quick five minutes to look at it later?” or so. And keep it nice and light, not too heavy...

Host:
Okay... and what if... they just say no?

Maaike:
Then ehhhh you you leave it for a bit or ermmmm ask your agency for help. If you’re friendly and speak clearly, people will listen anywhere. I really reeeeeally believe that!

Host:
And how do you stop people from thinking: oh, here she goes again?

Maaike:
Well ermmmm, by ehhh taking action yourself… If I suggest something, I say: shall I fix it straight away? Or: I can help with the marking. Then you’re not just complaining, but, erm… doing something about it you know?

Host:
Nicely put! You started with gloves, then glasses. A bin, a grid, a barrier. And you sorted all of that yourself.

Maaike:
Yes, step by step. It starts with one question and a little bit of courage.

Host:
Have you ever regretted speaking up?

Maaike:
Nooo, never. Sometimes it takes a while, but I’d much rather go home with two whole hands and a smile!

Host:
Hahaha quite right! And if there’s one thing you’d like listeners to remember?

Maaike:
Yes, erm... that you really can make a difference. It makes things safer and more fun. For yourself and for each other. That’s that GOLDEN working day haha!

Host:
Thank you, Maaike, for your story today! Hopefully we’ll see you again.

Maaike:
Yeahhh thanks to you as well, bye byeeee!

Host:
Today you heard how Maaike turned a grey day into a golden one. With questions, with courage and, above all, TOGETHER. This was episode three of Safety First, the Doorzaam podcast about safety. In the next episode we’ll talk about how small accidents can have a big impact, and what agency workers have learnt from them. Have you experienced something yourself or would you like to share your story? Let us know, and you might just hear your story in a future episode. Until then, stay safe at work.

Prowadząca:
Witaj w Safety First, podcaście Doorzaam o bezpiecznej pracy dla i przez pracowników tymczasowych. Bezpieczna praca jest dosłownie kwestią życia i śmierci, a mimo to wciąż dochodzi do zbyt wielu wypadków. Jako pracownik tymczasowy często pracujesz w nowych miejscach i z nowymi ludźmi... I jak mimo to pozostać czujnym i zadbać o to, żeby TY i twoi koledzy wracali bezpiecznie do domu...? W Safety First słyszysz prawdziwe historie pracowników tymczasowych: co idzie dobrze, a co może być lepsze? Słuchaj razem z nami i stawiaj bezpieczeństwo zawsze na pierwszym miejscu. Małe zastrzeżenie: ta opowieść opiera się na prawdziwych doświadczeniach pracowników tymczasowych i została nagrana z użyciem AI.

 Prowadząca:
Dziś naszym gościem jest Maaike. Trzydzieści osiem lat. Z Oosterhout w Brabancji. Pracuje jako pracownik tymczasowy w przemyśle produkcyjnym i opowie dziś, jak z szarego dnia pracy robi złoty dzień, i to każdego dnia. Jak naprawdę małymi rzeczami można zrobić wielką różnicę, właśnie jako pracownik tymczasowy. Maaike, super, że jesteś z nami!

Maaike:
Dzięki wielkie. Fajnie tu być i tak, jestem z Oosterhout, to eeeee tuż obok Breda, dla tych, którzy nie znają.

Prowadząca:
Taaak... I jeszcze pod Biesbosch! No to opowiedz, jak to było przy twoim pierwszym zleceniu? Trafiłaś do miejsca, gdzie bezpieczeństwo już było ważnym tematem?

Maaike:
Nie, wcale nie. To była taka mała firma od odżywek sportowych.

Prowadząca:
O wow, odżywki sportowe... To się wtedy dopiero rozwijało?

 Maaike:
Tak, eee... dokładnie. Zaczęli na poddaszu, potem była hala, a nagle cała fabryka. To się naprawdę mega szybko rozrosło!

Prowadząca:
Niesamowite, jak coś może szybko urosnąć, co...? No i ermmm... jak tam było z bezpieczeństwem...?

 Maaike:
No... eee... bezpieczeństwo... tak naprawdę nikt o tym nie myślał.

Prowadząca:
Hmmm co masz na myśli?

Maaike:
No, eee... mówili: „to jest maszyna, tu masz ten guziczek, powodzenia”. I tyle. Zero wyjaśnień, żadnych zabezpieczeń, żadnych rękawic...

Prowadząca:
Hm, okej ciekawe. I co wtedy pomyślałaś???

Maaike:
Na początku myślałam: „no dobra, tak tu po prostu jest”.

 Prowadząca:
Czyli po prostu od razu zabrałaś się do pracy...?

Maaike:
Hmmmm... Do momentu, aż przy otwieraniu kartonów prawie rozcięłam sobie rękę. Wtedy pomyślałam: „no nieee, coś tu jest nie tak...”

Prowadząca:
I co wtedy? Od razu coś powiedziałaś?

Maaike:
Tak, pomyślałam: po prostu to powiem.

Prowadząca:
Super podejście! Jak się do tego zabrałaś?

Maaike:
No... po prostu zapytałam: „macie w ogóle rękawice ochronne?”

 Prowadząca:
I jak zareagowali...?

 Maaike:
No eee... powiedzieli: „tak, dobry pomysł, zajmiemy się tym”. I potem kupili je dla wszystkich.

Prowadząca:
Fajnie, że od razu to podchwycili! I to było wszystko...?

Maaike:
No, eee, nie... To był tak naprawdę dopiero początek. Potem zrobiłam to samo z okularami ochronnymi. I zaczęłam je po prostu nosić codziennie.

 Prowadząca:
I... co na to twoi koledzy z pracy?

Maaike:
Haha, tak, śmiali się: „No proszę, patrzcie... ale profesjonalistka”.

Prowadząca:
No tak... Ale czy to się utrzymało?

Maaike:
Eee... nie, tydzień później połowa też chodziła w rękawicach i okularach. Więc widać, jak szybko to może pójść, nie? Ktoś musi być pierwszy, nie.

Prowadząca:
A spotkałaś się też z oporem?

Maaike:
Tak, trochę tak.

 Prowadząca:
Tak...? W jaki sposób?

Maaike:
No wiesz... ludzie mówili: „Eee, my tak robimy od lat”. Ale jeśli spokojnie wytłumaczysz, że po prostu NIE chcesz sobie rozciąć ręki, to zaczynają to kumać... Nikt nie chce wracać do domu z szwami...

Prowadząca:
Tak właśnie jest. Pamiętasz jeszcze jakiś konkretny przykład czegoś, co zmieniłaś i dzięki czemu twój dzień pracy stał się lepszy?

Maaike:
Eee... chwila, niech pomyślę... A tak, kosz na śmieci... Musieliśmy za każdym razem iść pięćdziesiąt metrów z kartonem. Wszyscy wzdychali... i z czasem plecy dawały się we znaki.

 Prowadząca:
To zabierz nas na chwilę tam. Gdzie to było?

Maaike:
A tak, jasne, eee... na hali w mojej obecnej pracy, gdzie pracuję przy montażu.

Prowadząca:
Super, a gdzie to dokładnie?

Maaike:
W dużej firmie, która robi różne produkty. Elektroniczne rowery i tak dalej... No i powiedziałam: „Czy ten kosz nie może po prostu stać tutaj?”

 Prowadząca:
I co było dalej...?

Maaike:
No, eee... usłyszałam: „Nie, my zawsze robimy to w ten sposób”.

Prowadząca:
Aha... i co wtedy zrobiłaś?

Maaike:
No to następnego dnia pomyślałam: wrócę z planem. Zamówiłam dodatkowy kosz i postawiłam go tam, gdzie według mnie najlepiej pasował. Narysowałam na nim jeszcze wielkiego śmiesznego „smiley’a” markerem, żeby się rzucał w oczy, i gotowe. Oszczędziło to czas, marudzenie i tak naprawdę też wypadki.

Prowadząca:
Świetny ruch! I jak wtedy zareagowali?

Maaike:
Właściwie bardzo pozytywnie. Wszyscy stwierdzili: „kurczę, jak to dobrze działa. Czemu wcześniej na to nie wpadliśmy...”

Prowadząca:
I skończyło się na tym koszu, czy zaczęłaś zauważać więcej?

 Maaike:
A gdzie tam... zaczęłam widzieć wszystko.

Prowadząca:
Na przykład?

Maaike:
No, eee... przy odpadach zawsze była kałuża wody. Wszyscy się ślizgali, no mega niebezpieczne.

Prowadząca:
Często dochodziło tam do wypadków?

Maaike:
No, eee... widziałam tam, jak trzy osoby się wywróciły. Wtedy pomyślałam: „nie no, tak być nie może!”

Prowadząca:
Co z tym zrobiłaś?

Maaike:
Cały czas zgłaszałam to team leaderom: potrzebujemy większego odpływu i kraty na wierzchu.

Prowadząca:
Jasne... i zrobiono z tym coś?

 Maaike:
Trochę to trwało, ale w końcu pojawiła się ta krata. I od tego czasu? Nikt się już tam nie poślizgnął.

Prowadząca:
Super! I ty byłaś wtedy pracownikiem tymczasowym?

Maaike:
Tak, dokładnie. Na początku jeszcze myślałam: „daj spokój, jestem tu tylko na chwilę”.

Prowadząca:
Hm, tak... ale co się zmieniło?

Maaike:
Potem pomyślałam: „przecież JA też tu pracuję, nie?”. Rękami, plecami, stopami. Więc zaczęłam po prostu rozmawiać. Kawa z brygadzistą... Zwyczajne pytanie: „jak to w ogóle jest, że u nas tak to wygląda?”

‍