Luister nu aflevering 4: Mijn vinger zat klem in de machine.

Host:
Welcome to Safety First, the Doorzaam podcast about working safely, for and by agency workers. Working safely is literally a matter of life and death, and yet far too many accidents still happen. As an agency worker you’re often in new places and with new people. And yes, how do you stay sharp and make sure that you AND your colleagues get home safely? In Safety First you’ll hear real stories from agency workers: what’s going well, and what could be better? Listen along and always put safety first! A small disclaimer up front: this story is based on real experiences of temporary workers and is narrated using AI.

Host:
Today you’ll hear Piotr’s story. He’s 29, born in Wroclaw in Poland, and now living in The Hague. He’s been working in manufacturing for four years now and… today he’s sharing how his view on safety has completely changed in that time. Piotr, great to have you here.

Piotr:
Thank you.

Host:
Talk us through it, Piotr! Who are you and what do you do?

Piotr:
Yes… hello. I’m Piotr and I’ve been working in the industry for four years now, at a company that builds greenhouses.

Host:
Greenhouses? What do you mean?

Piotr:
Those big greenhouses, you know… for tomatoes and flowers. We make the steel frames and the glass, and we put everything together ourselves.

Host:
And you’ve been doing that for four years now. You told me before that you were involved in an accident.

Piotr:
Yes… that’s right.

Host:
That’s intense. Would you be willing to tell us what happened?

Piotr:
Yes… We were working with glass and aluminium profiles. It was a really really hot day, my emmmm gloves were already wet and dirty. Soooo I thought: I’ll do it without them, that’ll be quicker... One sheet of glass slipped a bit, I wanted to grab it quickly… and then, BAM. My finger got caught in the machine. It wasn’t cut off, but there was a big big open wound. Really a LOT of blood....

Host:
Wow… that sounds intense. What went through your mind then?

Piotr:
I thought: “stupid, stupid, stupid!” At first I was shocked, and I was embarrassed as well. I thought: why did I do it like this? Why was I so stupid?

Host:
I get that. Really tough… were you on your own…?

Piotr:
Nooooo, I wasn’t on my own, luckily. Colleagues came to help, put a bandage on and went with me to the hospital. They didn’t say anything… but they looked at me like: “we did tell you to wear gloves, right?”

Host:
Right, yes… that’s difficult as well. And how did things go at the hospital?

Piotr:
Uhmmm it ermm went well. It was a shock too, but everything was fixed quickly. After that erm I had to... to rest and ehm recover a bit.

Host:
And how were you afterwards?

Piotr:
The ermmm pain went away after a few weeks. I could slowly go back to work. But I kept thinking about it. I still do.

Host:
Hm yes... I can totally understand that… but in what way though?

Piotr:
I thought: I work hard, but I wasn’t being very smart. So I said to myself: from now on I’ll do things differently.

Host:
And what do you mean by differently?

Piotr:
ALWAYS gloves, always safety glasses on, and ehmmm always check first.

Host:
It’s great that you turned it around like that. And before the accident… how did you look at safety then?

Piotr:
I was a bit stubborn… I thought I knew better than other people.

Host:
Aha… and in what way?

Piotr:
I thought: “oh, I’ve been doing this work for a long time, it’ll be fine.” Gloves? Sometimes yes, sometimes no, it didn’t matter. I wanted to work quickly, finish quickly. And I thought: nothing will happen to me. Ever.

Host:
Yes… I hear that a lot, that feeling of “it won’t happen to me.”

Piotr:
Yes.... that’s... that's right…

Host:
And how did your colleagues react when they saw you were taking it so seriously from then on?

Piotr:
At first they laughed… they said: “look at Piotr.” But after a week they were wearing gloves as well.

Host:
That’s brilliant. How did you feel about that?

Piotr:
I said: “see, better together.” Now we laugh about it, but we’re doing it good now.

Host:
Haha, yes, better a joke with gloves than a joke without a finger.

Piotr:
Yes, exactly.

Host:
And… do you notice a difference in how people from different countries deal with safety?

Piotr:
Erm… yes. Many people think: if you work quickly, it’s fine. Even when it doesn’t really follow the rules.

Host:
Really? How do you notice that most?

Piotr:
Look… in the Netherlands there are a lot of rules. The first time I thought: pfff, so much paperwork. But now I understand: the rules aren’t against me, the rules are there for me.

Host:
It’s great that you’ve noticed that shift. And what do you mean by “the rules are for me”?

Piotr:
Well… the rules are there to make sure I get home safely. To make sure that everyone has had a good working day by the end of it.

Host:
Yes, it’s lovely to see it that way. And ermmmm what about erm language — have you ever struggled because you didn’t fully understand something?

Piotr:
Well, at the company where I work, they give training in Polish. That’s really great, then I understand everything much better.

Host:
That’s brilliant, I can imagine that really makes a difference, yes. Just having someone explain things in your own language.

Piotr:
Yes, definitely. It really helps.

Host:
And how do you see all those rules now, the ones you mentioned? For example VCA, BHV, forklift certificates, all those things?

Piotr:
Now I think it’s good that they’re there. You know what you’re doing, and everyone is treated the same.

Host:
And how do you notice that on the shop floor?

Piotr:
We also have audits, and they ask: “Do you have a certificate?” The first time I thought: pfff… more checks.

Host:
I can imagine that, yes. And how do you see it now?

Piotr:
Hmmmm now I think: no… that’s a safety check.

Host:
Nicely put, yes. And just to come back to the accident you had: what else did you change afterwards, besides the gloves?

Piotr:
I look around me more now. If I see danger — a loose cable, a slippery floor — I say something.

Host:
Oh wow, I really admire that! The way you pay such close attention.

Piotr:
Thank you, I just think it’s the right thing to do. Not to erhmmm get angry, but calmly: “hey, maybe maybe it’s better like this.” I help as well, I don't get erm stuck in myself you know, I don’t just say it.

Host:
What do you mean exactly?

Piotr:
Not just saying something, but helping as well. If you see something in the way or something dangerous… you move it yourself. Just get involved.

Host:
That’s powerful, Piotr. You’re taking responsibility without anyone asking you to. And… did you ever get any pushback?

Piotr:
Yes, that too. Some men say: “I’ve been doing this for twenty years, I know what I’m doing.” Then I make a little joke and show them my finger. They laugh, but in their head… they still think about it a bit hahaha.

Host:
Haha, yes… sometimes humour is the best tool, isn’t it? But erm seriously: what would you like to say to new agency workers?

Piotr:
Ermmm.... Always ermm... have a proper look around first, yes. If something is not clear, ask a question straight away. And always wear your kit: gloves, goggles, good shoes. Never without.

Host:
Really good tips. Anything else?

Piotr:
Talk to your colleagues, say what you see. And don’t think: “I’m only here temporarily, it doesn’t matter.”

Host:
And do you do anything else to keep yourself sharp?

Piotr:
Eye ehmmm set an alarm in my phone every six months, erm… safety check. Then I think: what went well, what went wrong, what could be better. Small things, but it helps.

Host:
That’s a good one, a reminder every six months.

Piotr:
Exactly, you do a forklift course every five years. Why not the same for other things?

Host:
Yes… yes, and it’s definitely something to share with others as well. And outside the workplace, what else do you think is important when it comes to working safely?

Piotr:
Sleeping well is important. Eating properly, being fit. If ehmmm I go to work tired, I ehmm make mistakes muuuuch more quickly, you know.

Host:
Yes, that makes sense. And what do you do with that, when you don’t feel so great?

Piotr:
If ermmm I sleep badly, then I know: I have to pay extra attention, otherwise I miss things more easily or I get ill you know. Buuuut I’ve learnt: work is work. You come ehmmm in to to ehmm do your job, but ehmm they get less out of you if you’re ill.

Host:
Absolutely, that might be the best lesson of all. And looking back now — what would you like people to remember from your story?

Piotr:
Ehmmmmm, that ehm rules exist for a reason. Not to be difficult, but but to protect you.

Host:
Small steps, big difference. Yes… that’s exactly what it’s all about. Thank you, Piotr, for your honesty, your humour and your courage in sharing this.

Piotr:
Thank you thank you. And ermmm everyone listening… wear your gloves, okay?

Host:
Haha well said. And for EVERYONE listening: safety starts with you, but it works best when you do it together. This was episode four of Safety First, the Doorzaam podcast about safety. In the next episode we talk about how to work safely despite time pressure. Have you experienced something yourself or would you like to share your experience? Let us know and you might hear your story in a next episode. Until then and work safely!

Jako pracownik tymczasowy często pracujesz w nowych miejscach i z nowymi ludźmi... No właśnie, jak mimo to pozostać czujnym i zadbać o to, żeby ty i twoi koledzy wracaliście bezpiecznie do domu...? W Safety First słyszysz prawdziwe historie pracowników tymczasowych: co idzie dobrze, a co może być lepsze? Słuchaj razem z nami i stawiaj bezpieczeństwo zawsze na pierwszym miejscu.

Prowadząca:
Małe zastrzeżenie na początku: ta opowieść opiera się na prawdziwych doświadczeniach pracowników tymczasowych i została nagrana z użyciem AI.

Prowadząca:
Słuchaj uważnie i… stawiaj bezpieczeństwo zawsze na pierwszym miejscu. Dzisiaj usłyszysz historię Piotra. Ma 29 lat, urodził się we Wrocławiu w Polsce, a teraz mieszka w Hadze. Od czterech lat pracuje w przemyśle wytwórczym i opowie dziś o tym, jak całkowicie zmieniło się jego podejście do bezpieczeństwa w tym czasie. Piotr, cieszymy się, że tu jesteś.

Piotr:
Dziękuję bardzo.

Prowadząca:
Zabierz nas na chwilę ze sobą, Piotr. Kim jesteś i czym się zajmujesz?

Piotr:
Tak… cześć. Jestem Piotr i od czterech lat pracuję w przemyśle, w firmie, która buduje szklarnie.

Prowadząca:
Szklarnie? Co dokładnie masz na myśli?

Piotr:
Takie duże szklarnie, wiesz… na pomidory i kwiaty. My robimy stalową konstrukcję, szkło, i montujemy wszystko sami.

Prowadząca:
I robisz to już więc od czterech lat. Wspominałeś mi wcześniej, że miałeś wypadek.

Piotr:
Tak… zgadza się.

Prowadząca:
To mocne przeżycie. Chcesz opowiedzieć, co się stało?

Piotr:
Tak… Ehhh... Pracowaliśmy wtedy ze szkłem i profilami aluminiowymi. Był bardzo gorący dzień, rękawice były już mokre i brudne. Pomyślałem: zrobię to bez nich, będzie szybciej. Jedna tafla szkła trochę się przekrzywiła, chciałem ją szybko złapać… i wtedy – bach. Mój palec wpadł w maszynę. Nie został urwany, ale był głęboko rozcięty. Naprawdę bardzo dużo krwi.

Prowadząca:
Uff… brzmi poważnie. Co wtedy przeszło ci przez głowę?

Piotr:
Pomyślałem: „głupio, głupio, głupio!” Najpierw się przestraszyłem, a potem było mi wstyd. Myślałem: dlaczego ja to tak zrobiłem? Dlaczego byłem taki nierozsądny?

Prowadząca:
Rozumiem! Mocne doświadczenie… Byłeś wtedy sam…?

Piotr:
Nie, na szczęście nie byłem sam. Koledzy przyszli pomóc, zrobili opatrunek i pojechali ze mną do szpitala. Nic nie mówili… ale patrzyli tak, jakby chcieli powiedzieć: „przecież mówiliśmy: rękawice na ręce, nie?”

Prowadząca:
Aj, tak… to też nieprzyjemne. I jak poszło w szpitalu?

Piotr:
Właściwie dobrze. To też był szok, ale wszystko szybko załatwili. Potem musiałem odpocząć i trochę dojść do siebie.

Prowadząca:
A jak było później, po tym wszystkim?

Piotr:
Ból po kilku tygodniach minął. Powoli mogłem znowu wrócić do pracy. Ale wciąż o tym myślałem. Do dziś.

Prowadząca:
Domyślam się, no… a w jaki sposób o tym myślałeś?

Piotr:
Myślałem: ciężko pracuję, ale nie byłem zbyt mądry. Więc powiedziałem sobie: od teraz robię to inaczej.

Prowadząca:
I co masz na myśli, mówiąc „inaczej”?

Piotr:
Zawsze rękawice, zawsze okulary ochronne i zawsze najpierw sprawdzam, zanim coś zrobię.

Prowadząca:
Hmmm pięknie, że tak to odwróciłeś. A jaki byłeś przed tym wypadkiem… Jak wtedy patrzyłeś na bezpieczeństwo?

Piotr:
Byłem trochę uparty… myślałem, że wiem lepiej niż inni.

Prowadząca:
Aha… I w jaki sposób się to objawiało?

Piotr:
Myślałem: „robię tę pracę od dawna, będzie dobrze.” Rękawice? Czasem tak, czasem nie. Chciałem pracować szybko, szybko skończyć. I myślałem: mnie nic się nie stanie. Nigdy.

Prowadząca:
Tak… to słyszę częściej, to przekonanie: mnie to nie spotka.

Piotr:
Tak, to prawda…

Prowadząca:
I jak zareagowali twoi koledzy, kiedy zobaczyli, że od tej pory traktujesz bezpieczeństwo tak poważnie?

Piotr:
Najpierw się śmiali… mówili: „patrzcie na Piotr.” Ale po tygodniu oni też zaczęli zawsze nosić rękawice.

Prowadząca:
Świetnie! Co wtedy pomyślałeś?

Piotr:
Powiedziałem: „widziecie, razem jest lepiej.” Teraz się z tego śmiejemy, ale robimy wszystko jak trzeba.

Prowadząca:
Haha, tak, lepiej żartować w rękawicach niż żartować bez palca.

Piotr:
Dokładnie tak.

Prowadząca:
I czy widzisz różnicę w tym, jak ludzie z różnych krajów podchodzą do bezpieczeństwa?

Piotr:
Tak. Dużo osób myśli: pracować szybko, wtedy jest dobrze. Nawet jeśli nie do końca jest to zgodne z zasadami.

Prowadząca:
I po czym to najbardziej poznajesz?

Piotr:
Wiesz… w Holandii jest dużo przepisów. Za pierwszym razem myślałem: tyle papierów. Ale teraz rozumiem: przepisy nie są przeciwko mnie, przepisy są dla mnie.

Prowadząca:
Ładnie to ująłeś. Co dokładnie masz na myśli, mówiąc „przepisy są dla mnie”?

Piotr:
Przepisy są po to, żebyśmy wracali bezpiecznie do domu. Żeby każdy na koniec dnia miał dobry, bezpieczny dzień pracy.

Prowadząca:
Tak, piękne podejście. A jak było z językiem – miałeś kiedyś problem, że czegoś nie do końca rozumiałeś?

Piotr:
W firmie, w której pracuję, prowadzą szkolenia po polsku. To super, wtedy wszystko dużo lepiej rozumiem.

Prowadząca:
No właśnie, wyobrażam sobie, że to robi ogromną różnicę. Po prostu ktoś tłumaczy w twoim własnym języku.

Piotr:
Tak, na pewno. To naprawdę pomaga.

Prowadząca:
A jak teraz patrzysz na te wszystkie zasady, np. VCA, BHV, certyfikat na wózek widłowy, te wszystkie rzeczy?

Piotr:
Teraz uważam, że dobrze, że to wszystko istnieje. Wiesz, co robisz, i każdego traktuje się tak samo.

Prowadząca:
I jak odczuwasz to na hali, w pracy?

Piotr:
Mamy też audyty, i wtedy pytają: „Masz certyfikat?” Za pierwszym razem myślałem: znowu kontrola.

Prowadząca:
A teraz?

Piotr:
Teraz myślę: nie… to jest kontrola bezpieczeństwa.

Prowadząca:
Dobrze powiedziane. A wracając do wypadku: co jeszcze zmieniłeś, oprócz tych rękawic?

Piotr:
Teraz bardziej rozglądam się dookoła. Kiedy widzę jakieś zagrożenie – luźny kabel, śliską podłogę – to mówię o tym.

Prowadząca:
To mi się bardzo w tobie podoba, że tak pilnujesz takich rzeczy.

Piotr:
Dzięki, uważam, że tak jest po prostu dobrze. Nie po to, żeby się złościć, tylko spokojnie: „hej, może lepiej tak.” I też pomagam, sam coś robię, nie tylko mówię.

Prowadząca:
Co dokładnie masz na myśli?

Piotr:
Nie tylko mówić, ale też pomóc. Jeśli widzisz, że coś stoi w przejściu albo jest niebezpieczne… to sam to przestaw. Po prostu zrób to razem z innymi.

Prowadząca:
To jest naprawdę mocne, Piotr. Bierzesz odpowiedzialność, nawet jeśli nikt ci tego nie każe. A zdarza się, że ktoś stawia opór?

Piotr:
Też. Niektórzy mówią: „ja robię to już dwadzieścia lat, ja to znam.” Wtedy robię mały żart i pokazuję mój palec. Śmieją się, ale w głowie i tak choć trochę o tym myślą.

Prowadząca:
Haha, czasem humor działa najlepiej. Ale powiedz: co chciałbyś przekazać nowym pracownikom tymczasowym?

Piotr:
Zawsze najpierw dobrze się rozejrzyj, jeśli coś jest niejasne, od razu pytaj. I zawsze używaj sprzętu ochronnego: rękawice, okulary, dobre buty. Nigdy bez.

Prowadząca:
Dobre wskazówki. Co jeszcze?

Piotr:
Rozmawiaj z kolegami, mów, co widzisz. I nie myśl: „jestem tu tylko na chwilę, to nieważne.”

Prowadząca:
A ty robisz jeszcze coś, żeby utrzymać siebie w takiej czujności?

Piotr:
Ustawiam sobie w telefonie alarm co sześć miesięcy: „sprawdzenie bezpieczeństwa”. Wtedy myślę: co poszło dobrze, co poszło źle, co można poprawić. Małe rzeczy, ale to pomaga.

Prowadząca:
Ah, to świetny pomysł, taki mały przypominacz co pół roku.

Piotr:
Dokładnie. Co pięć lat robisz kurs na wózek widłowy. Czemu nie robić czegoś podobnego dla innych rzeczy?

Prowadząca:
Dobrze, żeby inni też o tym usłyszeli. A poza samą pracą – co jeszcze jest dla ciebie ważne, jeśli chodzi o bezpieczną pracę?

Piotr:
Dobry sen, dobre jedzenie, być w formie. Jeśli przychodzę do pracy zmęczony, dużo szybciej popełniam błędy.

Prowadząca:
I co wtedy robisz, kiedy czujesz, że się po prostu słabo czujesz?

Piotr:
Jeśli źle śpię, to wiem: muszę uważać jeszcze bardziej, bo szybciej coś przeoczę albo się rozchoruję. Ale nauczyłem się też: praca to praca. Przychodzisz, żeby coś zrobić, ale kiedy jesteś chory, mają z ciebie mniej pożytku.

Prowadząca:
Tak, może to jest najważniejsza lekcja ze wszystkich. A kiedy patrzysz teraz wstecz – co chciałbyś, żeby ludzie zapamiętali z twojej historii?

Piotr:
Że przepisy są z jakiegoś powodu. Nie po to, żeby utrudniać, tylko po to, żeby cię chronić.

Prowadząca:
Kleine krok, duża różnica. Tak… dokładnie o to chodzi. Dziękuję ci, Piotr – za szczerość, poczucie humoru i odwagę, że chcesz się tym podzielić.

Piotr:
Dziękuję. A wszyscy, którzy słuchają… zakładajcie rękawice, dobrze?

Prowadząca:
Haha! A do wszystkich, którzy słuchają: bezpieczeństwo zaczyna się od ciebie, ale najlepiej działa wtedy, gdy dbacie o nie razem. To był czwarty odcinek Safety First, podcastu Doorzaam o bezpieczeństwie.

Prowadząca:
W następnym odcinku porozmawiamy o tym, jak pracować bezpiecznie mimo presji czasu. Czy sam doświadczyłeś takiej sytuacji lub chcesz podzielić się swoim doświadczeniem? Daj nam znać i być może usłyszysz swoją historię w jednym z kolejnych odcinków. Do tego czasu pracuj bezpiecznie!