Was op
-
2
July
2026
14min luistertijd
Luister nu aflevering 8: Domme vragen bestaan niet
Er bestaan geen domme vragen als het om veiligheid gaat! In aflevering 8 van de Safety First podcast spreken we uitzendkracht Rob over het durven stellen van vragen. Wat doe je als je iets niet begrijpt? Stel je een vraag of probeer je het zelf op te lossen?
AanmeldenMeld je aan voor de wachtlijstBlijf op de hoogteHost:
Welkom bij Safety First, de Doorzaam-podcast over veilig werken vóór en dóór uitzendkrachten. Veilig werken is letterlijk van levensbelang, en toch gebeuren er nog te veel ongevallen. Als uitzendkracht werk je vaak op nieuwe plekken en met nieuwe mensen... En ja, hoe blijf je dan toch scherp en zorg je dat jij én je collega’s veilig thuiskomen? In Safety First hoor je praktijkverhalen van uitzendkrachten: wat gaat goed, en wat kan beter? Luister mee enne.. zet veiligheid altijd... op één.
Host:
Een kleine disclaimer vooraf: dit verhaal is gebaseerd op waargebeurde verhalen van uitzendkrachten en ingesproken met AI.
Host:
Vandaag is Rob bij ons te gast. Veertig jaar, woont in Zwolle, en is heftruckchauffeur bij een grote koffiefabriek. We gaan het hebben over iets wat niet iedereen altijd even makkelijk vindt: vragen stellen. Rob, fijn dat je er bent!
Rob:
Hoi, ja eh.. dankjewel.
Host:
Om maar meteen met een vraag te beginnen, zou je eens willen vertellen wie je bent en wat je tegenwoordig precies doet op de werkvloer?
Rob:
Haha. Ja, eh.. zeker. Ik werk dus als heftruckchauffeur in een koffiefabriek.
Host:
Wat leuk! Enne.. wat doe je dan precies?
Rob:
Ja uh ik zet pallets klaar, verplaats materialen, ik zorg dat de machines op tijd bevoorraad worden. Enne ehhhh.. ja eigenlijk ben ik de hele dag lekker in beweging.
Host:
Klinkt afwisselend. En heb je dit altijd al gedaan?
Rob:
Uhm.. Nou ik heb hiervoor allerlei verschillende klussen gehad via uitzendbureaus, maar eh.. dit is wel weer echt die typische fabriekssfeer: veel lawaai, veel regels.. En ja.. ehh... vaste routines snap je...
Host:
Ennnn... heel veel koffie zeker???
Rob:
Hahaha.. Ja.. je gaat er vanzelf sneller van lopen volgens mij.
Host:
Hahaha! Enne.. neem ons eens mee naar jouw allereerste dag daar. Hoe voelde dat voor jou?
Rob:
Ja, best spannend hoor. Je loopt toch ehh.. zo’n fabriek binnen en je voelt meteen dat er een bepaald tempo en ritme is. Ja... Dat kan best wel.... ja ik weet niet... heftig overkomen ofzo..
Host:
Hmmm jaa ja ja dat begrijp ik..
Rob:
Ja en weet je wat het is? Mensen weten precies wat ze moeten doen, lopen van A naar B… en ja.. jij staat daar dan. Echt als nieuweling. Je krijgt een veiligheidsfilmpje, enneh.. een rondleiding, je ziet overal bordjes hangen. Eh..ja.. dan voel je even dat je die ene bent die het allemaal nog moet leren.
Host:
Snap ik ja... Dat voelt dan vast als veel in een keer of niet...?
Rob:
Ja... Opzich best wel veel ja...
Host:
Enne.. Kun je een situatie beschrijven van die eerste dag waarin je eigenlijk wél een vraag wilde stellen, maar het niet deed?
Rob:
Ja uhm zo'n voorbeeld heb ik wel.
Host:
Hoe.... ging dat?
Rob:
Uhmmmm.. nouuuu ik moest pallets brengen naar een zone dicht bij een grote verpakkingsmachine. In het instructiefilmpje hadden ze het gehad over van die zones weetjewel waar je eigenlijk alleen mag komen als de operator je letterlijk ziet. Maar in de praktijk… tsja, dan ziet alles er toch net effe anders uit. Dus ja, ik twijfelde: mag ik hier nou rijden of niet?
Host:
En wat deed je toen?
Rob:
Ja ehh.. ik voelde zo'n drempel. Ik dacht echt: naaaaa jongens, als ik dit ga vragen, denken ze vast dat ik er niks van snap. Dus ja.. ik reed maar door. Ik kwam net iets te ver die zone in, niet eens gevaarlijk diep hoor, maar ja... wel genoeg dat de operator me direct terugriep.. ja...
Host:
Oei ja.. En hoe reageerde hij?
Rob:
Jahhaaa.... Hij keek me aan van: dit had fout kunnen gaan meneertje koekepeertje. En dan zakt de grond even onder je voeten weg. Je weet dat je iets doms gedaan hebt, of nou ja, dom… iets met risico in elk geval, snap je...?
Host:
Wat deed dat moment met je? Wat ging er door je heen?
Rob:
Nou.. naja schaamte in eerste instantie. En dat is niet zo’n heel lekker gevoel hoor, vooral niet op je eerste dag.
Host:
Ja dat snap ik.. Vervelend lijkt me ook.
Rob:
Ja.. je wilt laten zien dat je het kan, dat je meedoet, enne dat je niet achterloopt. Maar.. Uhmm.. Ja... ergens wist ik diep van binnen natuurlijk wel: ik had het gewoon moeten vragen, hè. En dat realiseerde ik me toen echt.
Host:
Ja toch je intuïtie aanvoelen…
Rob:
Ja, ja inderdaad. Het voelde alsof ik mezelf even... even te slim vond ofzo. Ik dacht dat vragen zwakte zou tonen, maar eigenlijk was het andersom ja. En dat is precies wat de operator later tegen me zei: "Veiligheid boven productiviteit. Altijd." Dat rijmpje bleef hangen. Sindsdien denk ik: je kan beter een vraag stellen dan 1-1-2 bellen hehe.
Host:
Haha wat goed die reflectie, en hoe ben je het daarna anders gaan doen?
Rob:
Ja eh.. ik ben gewoon alles gaan vragen, echt letterlijk alles als ik ook maar merkte dat ik twijfelde....
Host:
Ahhh ja. In wat voor situaties komt dat dan voor?
Rob:
Nou.. ja.. als iemand iets uitlegt en ik pak er maar de helft van mee, vraag ik het nog een keer, bijvoorbeeld tijdens de overdracht. Als iemand zegt: "Je weet hoe dat moet toch?", dan zeg ik: "Nee, niet zeker, dus leg nog maar een keertje uit."
Host:
Wat goed van je.
Rob:
Ja.. Dankje.. Ik heb liever dat mensen denken: die Rob wil het goed doen, dan dat ze denken: die Rob neemt risico's. Ja..eh.. het is even wennen, maar het maakt je werk echt een stuk rustiger in je hoofd.
Host:
Eens! En.. uhm, hoe reageren je collega’s daarop? Want veel mensen hebben het idee dat vragen stellen irritant zou zijn misschien?
Rob:
Ja uhm, dat dacht ik dus ook. Maar eh.. dat valt echt enorm mee. Sterker nog, laatst zei een collega: “Liever vijf keer vragen dan één keer naar het ziekenhuis.” En dat is echt zo..
Host:
Uhhu zeker weten..
Rob:
Weetje, toen ik net begon.. dacht ik dat mensen mijn vragen vervelend zouden vinden, maar ehh.. ik merk dat mensen het juist wel waarderen.
Host:
Hoe precies... Hoe waarderen ze het?
Rob:
Nou uh.. Ja zij willen natuurlijk ook niet dat ik iets doms doe waar zij ook last van hebben. Veiligheid is iets wat je samen doet uiteindelijk.
Host:
Ja zeker.. En waarom denk je dat mensen het toch lastig vinden om vragen te stellen, vooral als ze nog nieuw zijn?
Rob:
Uh.. Ja.. Trots vooral denk ik. Of onzekerheid.
Host:
Hoe precies?
Rob:
Jaaa.... uhmmm.. ja je wilt niet dom overkomen natuurlijk. Zeker als je ergens al een paar weken of maanden werkt, dan wordt het.... ja alleen maar lastiger om alsnog een vraag te stellen hè. Dan zit je eerder in je hoofd van: dit hoor ik nu toch echt te weten weetjewel...
Host:
En dan?
Rob:
Ja.. Dan stel je de vraag niet meer hè. Maar ja eh.. juist dan gebeuren dingen. Want dan stop je met controleren, met checken, en.. eh kritisch zijn. Terwijl dat eigenlijk precies is wat je veilig houdt.
Host:
Ja, begrijpelijk...! En wat helpt jou persoonlijk om wel te blijven vragen?
Rob:
Ja pfoe.. Twee dingen eigenlijk. Ik schrijf alles op. Ik heb zo'n klein notitieboekie. Alles wat ik hoor of zie gaat daarin. En ja weet je wat het is, dan hoef ik het niet steeds opnieuw te vragen hè, en als ik iets niet meer weet, blader ik eerst eventjes terug.
Host:
Oh joh, wat handig zeg! Doen anderen dit ook...?
Rob:
Ja uh.. sommige wel hoor! Maarre... ja het ligt eraan, ieder zijn eigen keus... tja.
Host:
Ennnnn wat is dat tweede ding?
Rob:
Oja, ja ehmmm ja twee: mijn teamleider is heel open. Hij zegt elke dag weer: "Als je 't niet weet, vraag 't maar." Ja... zo'n houding maakt echt verschil. Je voelt je gewoon serieus genomen. Hij neemt ook altijd echt tijd om je iets uit te leggen. Uh ja.. dat helpt enorm bij het bespreken of vragen... dat is echt top.
Host:
Ja zo'n open band met je teamleider lijkt me belangrijk... ja! En eh, wat zou jij nieuwe uitzendkrachten willen meegeven, zeker als ze... als ze net beginnen?
Rob:
Ehmmmmm... Ja vraag. Echt waar: gewoon altijd doen. Krijg je een instructie en ben je niet zeker of je het goed hebt? Vraag het. En... ja schrijf dus alles op in een boekie.
Host:
Ja goede punten.. En nog iets?
Rob:
Ehhhh.. ja.. nouuuu.... ik moet even denken aan het voorbeeld wat ik eerder gaf hè, maar ja kijk goed om je heen. Want ja jij bent verantwoordelijk voor jouw veiligheid. Maar ook voor die van anderen. Je moet nooit denken: ik ben maar een uitzendkracht, dus ik zeg maar niks weetjewel. Juist doordat je nieuw bent, zie je dingen scherp die anderen misschien niet meer opmerken.
Host:
En uhm.. wat kunnen werkgevers of teamleiders volgens jou doen om het makkelijker te maken om dat soort vragen te stellen?
Rob:
Ja.. open zijn, echt open. Niet alleen maar zeggen: "Je mag vragen stellen," maar het ook echt laten voelen. En.. uhm ja.. ik denk dat dat hem gewoon zit in tijd nemen als iemand iets niet begrijpt ofzo. Of iemand aanwijzen als vraagbaak voor nieuwe mensen bijvoorbeeld.
Host:
Hmmm ja, goede punten..! En hoe zou het volgens jou op de werkvloer nog beter kunnen?
Rob:
Ja .. ik denk dat er nog meer ruimte mag zijn voor kleine check-ins. Gewoon effe een paar minuten ofzo, echt vijf minuten hè, aan het begin van een dienst: "Wat ga jij doen? Waar moet je op letten?"
Rob:
Ja weet je, dat kost bijna geen tijd, maar het voorkomt dat mensen inschattingsfouten maken.
Host:
Oke, en waarom?
Rob:
Nou.. Uhm, het maakt het makkelijker om tussendoor een vraag te stellen. Want dan heb je al contact gehad, dan voelt het minder groot snap je. En ja... als iemand iets uitlegt, doe het dan rustig, echt niet gehaast. Ja wat ik gewoon zie is dat drukte toch vaak de reden is dat vragen blijven liggen.
Host:
Mooi gezegd. Rob, dankjewel voor je openheid, je verhaal, en voor het delen van iets wat veel mensen herkennen maar zeker niet altijd uitspreken..!
Rob:
Jaaa hartstikke leuk.... helemaal geen dank hoor!
Host:
En voor iedereen die luistert: veiligheid begint bij jezelf, maar werkt het beste als je het samen doet. Durf te vragen, ook al voelt het spannend.
Host:
Dit was aflevering acht van Safety First, de Doorzaam podcast over veiligheid. In de volgende aflevering hebben we het over fysieke beperkingen op de werkvloer.
Host:
Heb jij iets meegemaakt wat je wilt delen? Laat het ons weten. Misschien hoor jij jouw verhaal terug in een volgende aflevering. Tot de volgende keer - en werk veilig.
Host:
Welcome to Safety First, the Doorzaam podcast about working safely, for and by agency workers. Working safely is literally a matter of life and death, and yet far too many accidents still happen. As an agency worker you’re often in new places and with new people. And yes, how do you stay sharp and make sure that you AND your colleagues get home safely? In Safety First you’ll hear real stories from agency workers: what’s going well, and what could be better? Listen along and always put safety first!
Host:
A small disclaimer up front: this story is based on real experiences of temporary workers and is narrated using AI.
Host:
Today Rob is our guest. Forty years old, lives in Zwolle, and works as a forklift driver at a large coffee factory. We're going to talk about something not everyone always finds easy: asking questions. Rob, great to have you here!
Rob:
Hi, yeah uh.. thank you.
Host:
Well to start right away with a question, would you like to tell us who you are and what you actually do on the work floor these days..?
Rob:
Haha. Yeah, uh.. sure. So I work as a forklift driver in a coffee factory.
Host:
How fun! And.. what exactly do you do?
Rob:
Yeah uh I stack pallets, move materials, I make sure the machines get supplied on time. And ehhh.. yeah actually I'm on the move all day.
Host:
Sounds varied. And have you always done this?
Rob:
Uhm.. Well I've had all kinds of different jobs through temp agencies before, but uh.. this is definitely that typical factory atmosphere again: lots of noise, lots of rules.. And yeah.. ehh... fixed routines, you know...
Host:
Annnnd... LOTS of coffee for sure???
Rob:
Hahaha.. Yeah.. you automatically start walking faster I think.
Host:
Hahaha! And.. take us back to your very first day there. How did that feel for you?
Rob:
Yeah, pretty nerve-wracking actually. You walk into a factory like that and you immediately feel that there's a certain pace and rhythm. Yeah... That can be quite.... yeah I don't know... intense or something..
Host:
Hmmm yeah yes yes I understand..
Rob:
Yeah and you know what it is? People who know exactly what they're doing, walk from A to B… and yeah.. there you are then. Really as a newcomer. You get a safety video, and a tour, you see signs hanging everywhere. Then you feel for a moment like you're the one who still has to learn it all.
Host:
I get that yeah... That must feel like a lot at once right...?
Rob:
Yeah... Kind of a lot yeah...
Host:
And.. Can you describe a situation from that first day where you actually did want to ask a question, but didn't?
Rob:
Yeah uhm I do have an example of that.
Host:
How.... did that go?
Rob:
Uhmmmm.. well I had to bring pallets to a zone close to a large packaging machine. In the safety video they had talked about those kinds of zones where you're actually only allowed to enter if the operator literally sees you. But in practice… well, everything just looks a bit different then. So yeah, I hesitated: am I allowed to drive here or not?
Host:
And what did you do then?
Rob:
Yeah ehh.. I felt such a threshold. I really thought: naaaah come on if I ask this, they'll definitely think I don't understand any of it. So yeah.. I just drove on. I ended up just a little too far into that zone, not even dangerously deep, but yeah... well enough that the operator immediately called me back.. yeah...
Host:
Oh dear yeah.. And how did he react?
Rob:
Yeahhhhh.... He looked at me like: this could have gone wrong mister wiseguy. And then the ground just falls away beneath you for a moment. You know you did something dumb, or well, dumb… something with risk at least, you know...?
Host:
What did that moment do to you? What went through your mind?
Rob:
Well.. shame first of all. And that's not such a great feeling, especially not on your first day.
Host:
Yeah I understand.. Must have been unpleasant too.
Rob:
Yeah.. you want to show that you can do it, that you're keeping up, and that you're not falling behind. But.. Uhmm.. Yeah... somewhere deep down I of course already knew: I should have just asked, right. And I really realized that then.
Host:
Yeah trusting your intuition..
Rob:
Yeah, indeed. It felt like I was being a bit too clever for a moment or something. I thought that asking would show weakness, but actually it was the other way around yeah. And that's exactly what the operator said to me later: "Safety above productivity. Always." That little phrase stuck with me. Since then I think: you're better off asking a question than dialing one one two hehe.
Host:
Haha great that reflection, and how did you do things differently after that?
Rob:
Yeah eh.. I just started asking about everything, really literally everything whenever I noticed I was in doubt....
Host:
Ahhh yeah. In what kind of situations does that come up then?
Rob:
Well.. yeah.. if someone explains something and I only catch half of it, I ask again, for example during the handover. If someone says: "You know how to do that right?", then I say: "No, not sure, so explain it one more time."
Host:
Good on you.
Rob:
Yeah.. Thanks.. I'd rather people think: that Rob wants to do it right, than that they think: that Rob takes risks. Yeah..eh.. it takes some getting used to, but it really makes your work a lot quieter in your head.
Host:
Agreed! And.. uhm, how do your colleagues respond to that? Because a lot of people have the idea that asking questions might be annoying maybe?
Rob:
Yeah uhm, I used to think so too. But eh.. that's really not the case at all. In fact, a colleague said just recently: "Better to ask five times than go to the hospital once." And that's just true..
Host:
Uhhu absolutely..
Rob:
You know, when I first started.. I thought people would find my questions annoying, but ehh.. I notice that people actually appreciate it.
Host:
How exactly... How do they appreciate it?
Rob:
Well uh.. Yeah they obviously don't want me to do something dumb that they also have to deal with. Safety is something you do together in the end.
Host:
Yeah for sure.. And why do you think people find it difficult to ask questions, especially when they're still new?
Rob:
Uh.. Yeah.. Pride mostly I think. Or insecurity.
Host:
How exactly?
Rob:
Yesss.... uhmmm.. yeah you don't want to come across as dumb of course. Especially if you have been working somewhere for a few weeks or months already, then it becomes.... yeah only harder to still ask a question right. Then you're more likely to be thinking: I really should know this by now you know...
Host:
And then?
Rob:
Yeah.. Then you don't ask the question anymore right. But yeah eh.. that's exactly when things happen. Because then you stop checking, verifying, and being critical. While that's actually exactly what keeps you safe.
Host:
Yeah, understandable...! And what personally helps you to keep asking?
Rob:
Yeah pfoe.. Two things actually. I write everything down. I have this little notebook. Everything I hear or see goes in there. And yeah you know what it is, then I don't have to keep asking the same thing again right, and if I can't remember something, I just flip back first.
Host:
Oh wow, how handy! Do others do this too...?
Rob:
Yeah uh.. some do! But... yeah it depends, everyone's own choice... well.
Host:
Annnnd what's that second thing?
Rob:
Oh right, yeah ehmmm yeah two: my team leader is very open. He says every single day: "If you don't know, just ask." Yeah... such an attitude makes such a difference, you just feel taken seriously. He also always really takes time to explain something to you. Uh yeah.. that helps enormously with discussing or asking... that's really great.
Host:
Yeah that kind of open relationship with your team leader seems important... yeah! And eh, what would you want to pass on to new temp workers, especially if they're... if they're just starting out?
Rob:
Ehmmmmm... Yeah ask. Honestly: just always do it. If you get an instruction and you're not sure you've got it right? Ask. And... yeah so write everything down in a notebook.
Host:
Yeah good points.. Anything else?
Rob:
Ehhhh.. yeah.. well.... I need to think back to the example I gave earlier right, but yeah look around you carefully. Because yeah you are responsible for your own safety. But also for that of others. You should never think: I'm just a temp worker, so I'll just say nothing you know. Precisely because you're new, you see things sharply that others might not notice anymore.
Host:
And uhm.. what do you think employers or team leaders can do to make it easier to ask those kinds of questions?
Rob:
Yeah.. be open, really open. Not just say: "You can ask questions," but really make it feel that way too. And.. uhm yeah.. I think that just comes down to taking time when someone doesn't understand something. Or appointing someone as a point of contact for new people for example.
Host:
Hmmm yeah, good points..! And how could things be even better on the work floor according to you?
Rob:
Yeah .. I think there's room for more small check-ins. Just a few minutes, really five minutes right at the start of a shift: "What are you going to do? What do you need to watch out for?"
Rob:
Yeah you know, that costs almost no time, but it prevents people from making judgment errors.
Host:
Okay, and why?
Rob:
Well.. Uhm, it makes it easier to ask a question in between. Because you've already had contact, then it feels less like a big deal you know. And yeah... if someone explains something, do it calmly, really not rushed. Yeah what I just see is that busyness is often the reason that questions go unasked.
Host:
Beautifully said. Rob, thank you for your openness, your story, and for sharing something that many people recognize but certainly don't always say out loud..!
Rob:
Yesss absolutely lovely.... don't mention it at all!
Host:
And for everyone listening: safety starts with yourself, but works best when you do it together. Dare to ask, even if it feels daunting.
Host:
This was episode eight of Safety First, the Doorzaam podcast about safety. In the next episode we'll talk about physical limitations on the work floor.
Host:
Have you experienced something you'd like to share? Let us know. Maybe you'll hear your story back in a future episode. Until next time - and work safely.
Prowadząca:
Witajcie w Safety First, JEDYNYM podcastcie Doorzaam o bezpiecznej pracy — dla pracowników tymczasowych i przez nich tworzonym. Bezpieczna praca to dosłownie kwestia życia i śmierci, a mimo to nadal dochodzi do zbyt wielu wypadków. Jako pracownik tymczasowy często trafiasz w nowe miejsca, do nowych ludzi... I tak, jak zachować czujność i zadbać o to, żeby TY i Twoi współpracownicy wrócili do domu bezpiecznie? W Safety First usłyszysz prawdziwe historie pracowników tymczasowych: co idzie dobrze, a co można zrobić lepiej? Słuchaj i... zawsze stawiaj bezpieczeństwo... na pierwszym miejscu.
Prowadząca:
Krótkie zastrzeżenie na początku: ta historia opiera się na prawdziwych wydarzeniach przeżytych przez pracowników tymczasowych i została nagrana przy pomocy AI.
Prowadząca:
Dzisiaj naszym gościem jest Rob. Ma czterdzieści lat, mieszka w Zwolle i pracuje jako kierowca wózka widłowego w dużej fabryce kawy. Porozmawiamy o czymś, co nie zawsze przychodzi łatwo: o zadawaniu pytań. Rob, świetnie, że tu jesteś!
Rob:
Cześć, no tak eee.. dziękuję.
Prowadząca:
No to od razu zacznijmy od pytania, czy chciałbyś nam opowiedzieć, kim jesteś i co właściwie robisz na hali produkcyjnej na co dzień..?
Rob:
Haha. No tak, eee.. jasne. Pracuję jako kierowca wózka widłowego w fabryce kawy.
Prowadząca:
Ale fajnie! I.. co dokładnie robisz?
Rob:
No eee układam palety, przemieszczam materiały, właściwie pilnuję, żeby maszyny były na czas zaopatrzone. I ehhh.. tak naprawdę jestem w ruchu przez cały dzień.
Prowadząca:
Brzmi różnorodnie. I czy zawsze tak pracowałeś?
Rob:
Uhm.. No miałem różne prace przez agencje pracy tymczasowej, ale eee.. to znowu jest ta typowa atmosfera fabryczna: dużo hałasu, dużo zasad.. No i eee... stałe rutyny, wiesz...
Prowadząca:
I... DUŻO kawy na pewno???
Rob:
Hahaha.. Chyba zaczynasz chodzić szybciej automatycznie.
Prowadząca:
Hahaha! I.. cofnij nas do swojego pierwszego dnia tam. Jak się wtedy czułeś?
Rob:
No, całkiem stresująco właściwie. Wchodzisz do takiej fabryki i od razu czujesz, że panuje tam pewne tempo i rytm. No... to może być całkiem.... no nie wiem... intensywne czy coś...
Prowadząca:
Hmmm no tak tak tak rozumiem..
Rob:
No i wiesz co jest? Ludzie, którzy dokładnie wiedzą, co robią, chodzą od A do B… a ty tam stoisz. Naprawdę jako nowicjusz. Dostajesz film o bezpieczeństwie i oprowadzenie po zakładzie, widzisz wszędzie powieszone tabliczki. I wtedy przez chwilę masz takie poczucie, że jesteś tym, który musi się jeszcze wszystkiego nauczyć.
Prowadząca:
Rozumiem to no... Musiało to być wtedy trochę za dużo naraz, prawda...?
Rob:
No... Trochę za dużo no...
Prowadząca:
I.. Czy możesz opisać sytuację z tego pierwszego dnia, kiedy naprawdę chciałeś zadać pytanie, ale nie zadałeś?
Rob:
No eee mam taki przykład.
Prowadząca:
Jak.... to wyglądało?
Rob:
Ehmmm.. noooo musiałem przywieźć palety do strefy w pobliżu dużej maszyny pakującej. W filmie o bezpieczeństwie mówili o takich strefach, do których właściwie wolno wjeżdżać tylko wtedy, gdy operator dosłownie cię widzi. Ale w praktyce… no, wszystko wygląda wtedy trochę inaczej. No tak, więc szczerze wahałem się: czy mi wolno tu wjechać czy nie?
Prowadząca:
I co wtedy zrobiłeś?
Rob:
No eee czułem taką barierę. Naprawdę myślałem: naaaa no daj spokój, jak zapytam, to na pewno pomyślą, że nic z tego nie rozumiem. No więc po prostu pojechałem dalej. Skończyłem tylko trochę za daleko w tej strefie, nawet nie niebezpiecznie głęboko, ale dosyć, żeby operator od razu mnie zawołał z powrotem...
Prowadząca:
Ojej no.. I jak on zareagował?
Rob:
Noooo.... On patrzył na mnie jak: o mało co panie mądralo. I wtedy grunt ucieka ci spod nóg na chwilę. Wiesz, że zrobiłeś coś głupiego, a właściwie coś z ryzykiem przynajmniej, wiesz...?
Prowadząca:
Co ten moment ci zrobił? Co ci przez głowę przeszło?
Rob:
No.. przede wszystkim wstyd. I to nie jest takie super uczucie, zwłaszcza nie pierwszego dnia.
Prowadząca:
No rozumiem.. Musiało być też przykre.
Rob:
No.. chcesz pokazać, że dajesz radę, że nadążasz i że nie zostajesz w tyle. Ale... gdzieś głęboko w środku oczywiście już wiedziałem: powinienem był po prostu zapytać, prawda. I wtedy naprawdę to zrozumiałem.
Prowadząca:
No ufać swojej intuicji..
Rob:
Tak, właśnie. Czułem się, jakbym przez chwilę był trochę za mądry albo coś. Myślałem, że pytanie to oznaka słabości, ale właściwie to było na odwrót. I dokładnie to mi powiedział operator później: "Bezpieczeństwo ponad produktywnością. Zawsze." To zdanie utkwiło mi w głowie. Od tamtej pory myślę: lepiej zadać pytanie niż dzwonić po pogotowie hehe.
Prowadząca:
Haha świetna ta refleksja, i jak potem zacząłeś działać inaczej?
Rob:
No eee po prostu zacząłem pytać o wszystko, naprawdę dosłownie o wszystko, ilekroć zauważałem, że mam wątpliwości....
Prowadząca:
Aahhh no. W jakich sytuacjach to się pojawia?
Rob:
No.. jeśli ktoś coś wyjaśnia i łapię tylko połowę, pytam ponownie, na przykład podczas przekazywania zmiany. Jak ktoś mówi: "Wiesz jak to zrobić, nie?", to ja mówię: "Nie, nie za bardzo, więc wytłumacz mi to jeszcze raz."
Prowadząca:
Brawo.
Rob:
No.. Dzięki.. Wolę, żeby ludzie myśleli: ten Rob chce to zrobić dobrze, niż żeby myśleli: ten Rob ryzykuje. Trzeba się do tego przyzwyczaić, ale naprawdę sprawia, że praca jest dużo spokojniejsza w głowie.
Prowadząca:
Zgadzam się! I.. uhm, jak reagują na to twoi koledzy? Bo dużo osób ma wrażenie, że zadawanie pytań może być irytujące może?
Rob:
No eee kiedyś też tak myślałem. Ale eee.. to naprawdę w ogóle tak nie jest. Ba, kolega powiedział niedawno: "Lepiej zapytać pięć razy niż raz trafić do szpitala." I to jest po prostu prawda..
Prowadząca:
Uhhu absolutnie..
Rob:
Wiesz, kiedy zaczynałem.. myślałem, że ludzi będą irytować moje pytania, ale eee.. widzę, że ludzie to naprawdę doceniają.
Prowadząca:
Jak dokładnie... Jak to doceniają?
Rob:
No eee.. Oczywiście nie chcą, żebym zrobił coś głupiego, z czym sami potem też muszą się zmierzyć. Bezpieczeństwo to coś, co robimy razem w końcu.
Prowadząca:
No pewnie.. I dlaczego twoim zdaniem ludzie mają trudność z zadawaniem pytań, zwłaszcza gdy są nowi?
Rob:
Eee.. Głównie duma myślę. Albo niepewność.
Prowadząca:
Jak dokładnie?
Rob:
Taaak.... ehmmm.. no oczywiście nie chcesz wyjść na głupiego. Zwłaszcza jak pracujesz gdzieś już od kilku tygodni albo miesięcy, to wtedy staje się tylko trudniej zadać jeszcze pytanie, prawda. Wtedy raczej myślisz: powinienem już to wiedzieć, wiesz...
Prowadząca:
I co wtedy?
Rob:
No.. Wtedy już nie zadajesz tego pytania, prawda. Ale właśnie wtedy dochodzi do wypadków. Bo przestajesz sprawdzać, weryfikować i być krytycznym. A to właśnie jest to, co cię naprawdę chroni.
Prowadząca:
No, rozumiałe...! I co ci osobiście pomaga dalej zadawać pytania?
Rob:
No pfoe.. Dwie rzeczy właściwie. Ja wszystko zapisuję. Mam taki mały notes. Wszystko co usłyszę albo zobaczę trafia do środka. No i wiesz co jest, wtedy nie muszę ciągle pytać o to samo, prawda, a jak czegoś nie pamiętam, to najpierw zaglądam do tyłu.
Prowadząca:
O wow, jakie przydatne! Czy inni też to robią...?
Rob:
No eee.. niektórzy tak! Ale... no to zależy, każdy ma swój wybór... no cóż.
Prowadząca:
A co to jest ta druga rzecz?
Rob:
A tak, no eee tak dwa: mój kierownik zmiany jest bardzo otwarty. On mówi każdego dnia: "Jak nie wiesz, po prostu zapytaj." Taka postawa robi taką różnicę, po prostu czujesz się traktowany poważnie. On zawsze też naprawdę poświęca czas, żeby coś ci wytłumaczyć. To ogromnie pomaga w rozmawianiu albo pytaniu... to naprawdę świetne.
Prowadząca:
No taka otwarta relacja z kierownikiem zmiany wydaje się ważna... no tak! I eee, co chciałbyś przekazać nowym pracownikom tymczasowym, zwłaszcza jeśli... jeśli dopiero zaczynają?
Rob:
Ehmmmm... No pytaj. Szczerze: po prostu zawsze to rób. Jeśli dostaniesz instrukcję i nie masz pewności, że dobrze zrozumiałeś? Zapytaj. I zapisuj wszystko w notesie.
Prowadząca:
No dobre punkty.. Coś jeszcze?
Rob:
Ehhh.. noooo.... muszę wrócić do przykładu, który podałem wcześniej, prawda, ale patrz uważnie wokół siebie. Bo jesteś odpowiedzialny za własne bezpieczeństwo. Ale też za bezpieczeństwo innych. Nigdy nie powinieneś myśleć: jestem tylko pracownikiem tymczasowym, więc po prostu nic nie powiem, wiesz. Właśnie dlatego, że jesteś nowy, widzisz rzeczy, których inni mogą już nie zauważać.
Prowadząca:
I uhm.. co twoim zdaniem pracodawcy albo kierownicy zmiany mogą zrobić, żeby łatwiej było zadawać tego rodzaju pytania?
Rob:
No.. być otwartym, naprawdę otwartym. Nie tylko mówić: "Możesz zadawać pytania," ale naprawdę sprawiać, żeby tak to czuć. I.. myślę, że to właściwie sprowadza się do poświęcenia czasu, gdy ktoś czegoś nie rozumie. Albo wyznaczenia kogoś jako punktu kontaktowego dla nowych osób na przykład.
Prowadząca:
Hmmm no, dobre punkty..! I jak mogłoby być jeszcze lepiej na hali według ciebie?
Rob:
No.. Myślę, że jest miejsce na więcej krótkich odpraw. Naprawdę kilka minut, dosłownie pięć minut na początku zmiany: "Co będziesz robić? Na co musisz uważać?"
Rob:
No wiesz, to kosztuje prawie zero czasu, ale zapobiega temu, że ludzie popełniają błędy w ocenie.
Prowadząca:
Dobra, i dlaczego?
Rob:
No.. Uhm, to ułatwia zadanie pytania w międzyczasie. Bo już miałeś kontakt, to wtedy nie jest już taka wielka sprawa, wiesz. I jak ktoś coś wyjaśnia, rób to spokojnie, naprawdę nie w pośpiechu. Co widzę, to to, że zapracowanie jest często powodem tego, że pytania zostają niezadane.
Prowadząca:
Pięknie powiedziane. Rob, dziękuję za twoją otwartość, twoją historię i za podzielenie się czymś, co wielu ludzi rozpoznaje, ale na pewno nie zawsze mówi głośno..!
Rob:
Taaak absolutnie pięknie.... nie ma za co!
Prowadząca:
A dla wszystkich słuchających: bezpieczeństwo zaczyna się od ciebie, ale najlepiej działa, gdy robisz to razem. Odważ się pytać, nawet jeśli to wydaje się trudne.
Prowadząca:
To był odcinek ósmy Safety First, podcastu Doorzaam o bezpieczeństwie. W następnym odcinku porozmawiamy o ograniczeniach fizycznych na hali produkcyjnej.
Prowadząca:
Czy doświadczyłeś czegoś, czym chciałbyś się podzielić? Daj nam znać. Może usłyszysz swoją historię w jednym z przyszłych odcinków. Do następnego razu - i pracujcie bezpiecznie.
Gratis aanmelden
Blijf op de hoogte
Blijf op de hoogte
Aan de slag
Klaar om te werken aan jezelf, je toekomst of je kans op werk?
Ontdek binnen 1 minuut welke vergoeding het beste bij je past.
Groei in je werk en vergroot je kansen op de arbeidsmarkt.
